၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကြ်တ္

 ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ တာ၀တိ ံသာ နတ္ျပည္မွာ နိမၼိတ ရုပ္ပြားေတာ္ မိမိကိုယ္စား ထားခဲ့ၿပီး အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ အက်ယ္ကို ၀ါတြင္း သံုးလ ပတ္ လံုး ေဟာၾကားေတာ္ မူၿပီး ပညာအရာမွာ ဧတဒဂ္ရ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ၾကီးကို အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို တခ်ိန္ တည္းမွာ   

ေဟာၾကား သင္ျပေတာ္ မူၿပီး သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔မွာ လူ႔ ျပည္ကို ျပန္လည္းဆင္းသက္ ၾကြျမန္းခဲ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ နက္ျဖန္  က်ေရာက္ေတာ့မယ့္ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔ကို အဘိဓမၼာ အခါေတာ္ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ ေခၚေ၀ၚ ခဲ့ၾကပါတယ္။ 

 အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ အက်ယ္ဟာ အလြန္ ရွည္လ်ား မ်ားျပားတဲ့ အတြက္ ၀ါတြင္း သံုးလ ပတ္လံုး မရပ္မနား ေဟာၾကားမွ ၿပီးျပည့္စံု ေအာင္ ေဟာၾကားႏိုင္မွာ ျဖစ္လို႔ လူ႔ျပည္မွာ တထိုင္တည္း တေနရာ တည္း ဆက္တိုက္ နာၾကား ႏိုင္တဲ့သူ မရွိလို႔ နတ္ျပည္မွာ နိမၼိတ ရုပ္ပြားေတာ္ ကိုယ္စားထား  ေဟာၾကား ရတာ ျဖစ္ၿပီး လူသား ျဖစ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကေတာ့ လူ႕ျပည္ဆင္းၿပီး ကၠရိယာပုဒ္   

ေလးပါး ညီညြတ္ မွ်တေအာင္ တရား စစ္သူၾကီး ျဖစ္ရံုမက အဘိဓမၼာ တရားေတာ္မွာ အထံု ပါရမီ ပါသူ လက္ယာေတာ္ရံ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ၾကီးကို အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို   

ေဟာျပေတာ္ မူခ့ဲပါတယ္။

 ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ၾကီးက တဆင့္ တျခား သာ၀က ငါးရာကို မက်ဥ္း မက်ယ္ ျပန္လည္   

ေဟာျပ သင္ၾကား ေပးခဲ့ ပါတယ္။ သင္ၾကားေပးတ့ဲ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႕ကို အဘိဓမၼာ အခါေတာ္ ေန႔လို႔ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

 သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔မွာ က်င္းပေလ့ ရွိတဲ့ ပြဲမ်ား ကေတာ့ 

ပ၀ါရဏာပြဲ။ ။ ပ၀ါရဏာရဲ႕ အဓိပၸာယ္မွာ ဖိတ္ၾကားျခင္း၊ တိုက္တြန္းျခင္း၊ ေတာင္းပန္ျခင္း တို႔ ျဖစ္ေလ သည္။ သာသနာ့ ၀န္ေဆာင္ ရဟန္းေတာ္ မ်ားဟာ ၀ါကၽြတ္တာနဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႕မွာ “အရွင္ ဘုရားတို႔ တပည့္ေတာ္သည္  သံဃာကို ဖိတ္ၾကားပါ၏ တပည့္ေတာ္၏ အျပစ္ကို ျမင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၾကားေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သံသယ ရွိလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း တပည့္ေတာ္အား  ေျပာဆိုသတိ   

သတိေပးၾကပါ အျပစ္ကို ကုစား ပါ မည္" ဟု ဖိတ္ၾကား တိုက္တြန္းၿပီး ရဟန္းမ်ားက မိမိရဲ႕ အျပစ္မ်ားကို အျခား တစ္ပါး ထံမွာ မိမိ ရ႕ဲ သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုၿပီး ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ ၾကသလို သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္း တိုးတက္ေရးအတြက္ အျပဳသေဘာ ေဆာင္ၿပီး ေ၀ဖန္ သံုးသပ္ ၾကသည့္ ပြဲလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

 မီးျမင့္မိုရ္ပြဲ။ ။ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႕ ညေနမွာ နတ္ျပည္ ကေန လူ႕ျပည္ကို ဆင္းအလာ လျပည့္၀န္း နဲ႔အတူ ေကာင္းကင္မွာ တင့္တယ္စြာ ဖူးျမင္ရတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကို နတ္လူ အမ်ားက ပူေဇာ္တဲ့ အေနနဲ႕ ဆီမီးမ်ားနဲ႔ ပူေဇာ္ ၾကတဲ့အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ အိမ္၊ ေက်ာင္း၊ တန္ေဆာင္း မ်ားမွာ ဆီမီး၊ မီးပံုးမ်ား ထြန္းညွိ ပူေဇာ္ၾကသလို ဘုရားေစတီ မ်ားမွာလဲ ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီး မီးျမင့္မိုရ္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ ပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ 

 ပုဂံျမိဳ႕ ျမင္းကပါ ဂူေျပာက္ၾကီး ဘုရားက ပန္းခ်ီ ကားတြင္ ဗုဒၶ ျမတ္စြာ ဘုရားတာ၀တိသာမွ သကၤသနဂိုရ္ျပည္သို႔ သက္ဆင္းပံု ပန္းခ်ီကို ေတြ႔ရတ့ဲအတြက္ မီးျမင့္မိုရ္ပြဲကို ပုဂံေခတ္ ကတည္းက က်င္းပခဲ့သည္ဟု ယူဆ ႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားပြဲေတာ္၊ နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္မ်ား၊ သက္ၾကီး ပူေဇာ္ပြဲႏွင့္ ဆရာ ကန္ေတာ့ပြဲမ်ား စသည္တို႔ကိုလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ တ၀ွမ္း က်င္းပေလ့ ရွိၾကသည္မွာ ယေန႔တိုင္ ျဖစ္ပါတယ္။ 

သီတင္းကၽြတ္လကို တူရာသီဟု ေခၚၿပီး ခ်ိန္ခြင္ရုပ္သ႑ာန္ နကၡတ္ ထြန္းပေလသည္။ ထိုမွ် မက ၁၂လ ရာသီတြင္ ေန႔တာနဲ႔ ညတာ တူညီေသာ တခုတည္းေသာ လလဲ ျဖစ္ေပတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကင္း၀န္ မင္းၾကီးက  “ သီတင္းကၽြတ္ၿပီ တူရာသီ အာသ၀ဏီ ရွိန္၀ါရႊြန္း၊ ၾကာမ်ိဳးလည္းစို မီးျမင္းမိုရ္ ဗဟိုအခ်ာထြန္း” ဟု ဖြဲ႕ဆို ခဲပါတယ္။ 

ခြန္ျမလိွဳင္

http://blog.irrawaddy.org/2012/10/blog-post_2042.html

Read More

စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုိတာ

ကမာၻ႔ကုလ သမဂၢ ညီလာခံတြင္ မိန္႔ခြန္းေျခြေနေသာ သီတဂူဆရာေတာ္ အရွင္ ဥာဏိႆရ

" အျပင္ကမာၻၾကီးရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ခဏထားစမ္းပါ ...အတြင္းကမာၻ In idividual World တစ္ေယာက္ဆီ တစ္ေယာက္ဆီ နဲ႔ ဆုိင္တဲ့ကမာၻရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အရင္လုပ္ .....

( သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး )


မၾကာခင္ကေလးက အိႏၵိယျပည္ၾကီးရဲ ့ေျမာက္ဘက္ ကက္ရွ္မီးယားရဲ ့အေရွ့ေျမာက္ လာဒက္က ျပန္လာတယ္။ လာဒက္မွာ ဘုန္းၾကီးတရားေဟာတယ္။

Buddhist Centre ဆုိျပီးေတာ့ ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ ့ရဲ ့ဌာနခ်ဳပ္ျမိဳ ့လယ္ေခါင္မွာဖြင့္ထားတယ္။ တစ္ျမိဳ ့လံုး ပုိစတာ ေထာင္ျပီးေတာ့ ေၾကာ္ျငာလုိက္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေရာ ၊ ခရစ္ယာန္စတဲ့ အျခားဘာသာ၀င္ေတြေရာ အားလံုးလာျပီးေတာ့ နားေထာင္ၾကတယ္။ Tourist ေတြကလည္း အရမ္းေပါတယ္။ သူတုိ ့လည္း လာနား
ေထာင္ၾကတယ္။ ေခါင္းစဥ္က ဘုန္းၾကီးေပးတဲ့ ေခါင္းစဥ္မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ ့ေပးတဲ့ေခါင္းစဥ္။ Buddhist and World Peace ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ႏွင့္ ကမာၻ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုိတဲ့ေခါင္းစဥ္ကုိ ေဟာရမွာ။



ကမာၻ ဆုိတာဘာလဲ .......

စင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးက ဘာေဟာသလဲဆုိရင္ The World ကမာၻဆုိတာ ဘာေခၚတာလဲ။ ဘုန္းၾကီးက အဲဒီကစတာ။ ေရ ေျမ ၊ ေတာ ေတာင္ ၊ ေန လ ၊ နကၡတ္ တာရာ ၊ ပင္လယ္ သမုဒၵရာ ၊ အဂၤလိပ္ အေမရိကန္ ဂ်ပန္ ကုိရီးယား ျမန္မာ ဒါေတြ အကုန္လံုးကုိ မင္းတုိ ့က ကမာၻလုိ ့ေခၚခ်င္သလား။ မင္းတုိ ့ေခၚခ်င္လည္း ေခၚရ ပါတယ္။


တုိ ့ဗုဒၶကေတာ့ ေျခဖ်ားမွ ဆံပင္ဖ်ားတုိင္ေအာင္ တစ္လံမွ်ရွိတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ “တစ္ကမာၻ” လုိ ့သတ္မွတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကမာၻက လူ ့အျပင္ဘက္မွာရွိတဲ့ အျပင္ကမာၻ ႏွင့္ လူသား တစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ အတြင္း ကမာၻဆုိျပီး ၂ မ်ိဳးရွိတယ္။


ဘုန္းၾကီးက သူတုိ ့ကုိ “အျပင္ကမာၻၾကီးရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ခဏထားစမ္းပါအံုး။ အတြင္းကမာၻလုိ ့ေခၚတဲ့ Individual World တစ္ေယာက္ဆီ တစ္ေယာက္ဆီ ႏွင့္ဆုိင္တဲ့ကမာၻရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ပဲ မင္းတုိ ့လုပ္ၾကပါကြာ ” လုိ ့ဘုန္းၾကီးကေျပာလုိက္တယ္။


အာရွ အာဖရိက ဥေရာပ အေမရိက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတြကုိ မင္းတုိ ့ခဏထား ၊ မင္းတုိ ့တစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရး Individual Peace ကုိမွ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ရင္ ကမာၻ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတာ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး။ အဲဒီျငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ိဳးကုိလည္း ငါေတာ့ မယံုဘူး။


ကမာၻစစ္၏ အစ .......

ဒီေတာ့ “ကမာၻစစ္ဆုိတာ ဘယ္ကစသလဲ” ဆုိရင္ အဂၤလိပ္က စတယ္။ အေမရိကန္က စတယ္။ ဟစ္တလာက စတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္က စတယ္။ ဆုိရွယ္လစ္က စတယ္ ဆုိတာေတြေျပာမေနပါနဲ ့။ ဒါေတြတစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး။


စစ္ကုိ ဘယ္ကစသလဲ ဆုိရင္ စိတ္က စတယ္။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ ့စိတ္ဓာတ္ကေနျပီး
ေတာ့ စ တာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကမာၻ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ မလုပ္ေသးခင္ ဘာအရင္လုပ္မလဲ ၊ တစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ ့စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အရင္လုပ္ရမယ္။


“တစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ ့စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အရင္လုပ္ရျခင္းသည္ ဗုဒၶ၀ါဒပဲ။ ဒါနဲ ့ပတ္သတ္လုိ ့မင္းတုိ ့ေစာဒက တက္စရာရွိရင္ တက္ၾက။ ေမးစရာရွိရင္ ေမးၾက ” ေျပာျပီး ၾကားထဲမွာ ခဏေလာက္ တရားရပ္ထားတယ္။ ဘယ္သူမွ ဘာမွမေမးၾကဘူး။ ျငိမ္ေနၾကတယ္။


“မင္းတုိ ့အဲဒီေလာက္ ျငိမ္ျငိမ္ေနရင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရျပီ ” လုိ ့ေျပာေတာ့ သူတုိ ့အားလံုး ရယ္ၾကတယ္။ ကမာၻစစ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးဟာ ေျပာေနၾကအတုိင္းသာ ေျပာတာ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကမာၻက မစဘူး။ စိတ္က စပါတယ္။ ကမာၻစစ္ကုိ စိတ္ကစရင္ ကမာၻ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိလည္း ဒီစိတ္ကပင္ စတင္တည္ေဆာက္ရမွာျဖစ္ ပါတယ္။


ဒါေၾကာင့္ စိတ္ရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အေမရိကန္ေထာင္သား ႏွစ္ေယာက္ ႏွင့္ ေနရူးတုိ ့က ဗုဒၶရုပ္ပံုေတာ္တုိ ့က ၾကည့္ၾကည့္ျပီးေတာ့ သူတုိ ့ရဲ ့စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ယူသြားၾကတယ္။ ရလည္း ရသြားၾကတယ္။


အေမရိကန္လူၾကီးက ဓမၼပဒစာအုပ္ကုိ မရရေအာင္ ရွာဖတ္ျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲမွာ အဲဒီဓမၼပဒတရားကုိ တျခားေထာင္သားေတြကုိ ေဟာျပတယ္။ ေဟာရင္း ေဟာရင္း နဲ ့သူေထာင္ကလြတ္ေတာ့ ခရစ္ယာန္ ဘုန္းၾကီးျဖစ္တာပဲ။ ခရစ္ယာန္ဘုန္းၾကီး ဘာႏွင့္ျဖစ္သလဲဆုိရင္ ဓမၼပဒနဲ ့ျဖစ္တာ။


ဒီအက်ဥ္းေထာင္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လည္း ရွိမွာပဲ။ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္လည္း ရွိမွာပဲ။ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္လည္း ရွိမွာပဲ။ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္လည္း ရွိမွာပဲ။ ဂ်ဳးလည္း ရွိမွာပဲ။


ခရစ္ယာန္ေတြရဲ ့ကုိးကြယ္ရာက God ၊ ဂ်ဴးတုိ ့ရဲ ့ကုိးကြယ္ရာက ေယဟုိး၀ါး ၊ အစၥလာမ္တုိ ့ရဲ ့ကုိးကြယ္ရာက အလႅာအရွင္ျမတ္ ၊ ဒါေတြက ကုိးကြယ္စရာေတြ။ ဒီကုိးကြယ္စရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ဘယ္လုိပင္ ကုိးကြယ္ ကုိးကြယ္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ God ကုိ ရွိခုိးရင္လည္း ရွိခုိးေပါ့။ အလႅာကုိလည္း ဦးတုိက္ခ်င္ ဦးတုိက္ေပါ့။ အေရးမၾကီးပါဘူး။


အေရးၾကီးဆံုး အလုပ္ႏွစ္ခု ......

ကုိးကြယ္စရာက ပဓာန မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကုိ ျပင္ဖုိ ့က ပဓာန။ ကုိးကြယ္စရာေပါင္းမ်ားစြာကုိ အကုန္လံုး သိမ္းက်ံဴးကုိးကြယ္ေနေစကာမူ စိတ္ကုိ မျပင္ႏုိင္ေသးသမွ် အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ ့စိတ္ဓာတ္ဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး မရႏုိင္ဘူး။ စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရး Mental Peace ( တစ္နည္းေျပာရရင္ ) စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းမႈ Mental Culture။


ဒီေတာ့ စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေနာက္မွလုပ္ပါ။ စိတ္ရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ဘယ္ကစလုပ္ရမလဲ။ စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ စတင္၍ တည္ေဆာက္ရမယ္။ ဒီႏွစ္ခုဟာ လူသားအားလံုးမွာ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆုိ ဘယ္ဘုရားကုိပဲ ကုိးကြယ္ ၊ ကုိးကြယ္ ဒီႏွစ္ခ်က္ကုိ အဓိက ထားျပီးေတာ့ အားလံုးလုပ္ၾကရမယ္။


စိတ္ဓာတ္ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးမႈ ဒီႏွစ္ခု ပဓာန ထားျပီးေတာ့ အားလံုးလုပ္ၾကရမယ္။ ဒီေတာ့ စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးမႈႏွစ္ခုကုိ အျပည့္အ၀ရေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္ဆုိရင္ စိတ္ထဲမွာ အားလံုးျပည့္စံုသြားလိမ့္မည္။ စိတ္ဓာတ္ မယဥ္ေက်းေသးသမွ် အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ ့စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ ျပည့္စံုမွာ မဟုတ္ဘူး။


အေနာက္ဘက္က တုိင္းျပည္ေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ၀ထၳဳေတြ အားလံုးျပည့္စံုတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အျမဲတမ္းလုိေနတယ္။ သူတုိ ့ကုိ ေမးၾကည့္လုိက္ရင္ ျပည့္စံုတယ္လုိ ့ဘယ္ေသာအခါမွ မေျပာၾက ဘူး။ ဘုန္းၾကီးတုိ ့အေရွ့ဘက္တုိင္းျပည္ေတြကေတာ့ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာမွာ လုိေနတာမွန္တယ္။ သုိ ့ေသာ္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပည့္စံုတဲ့ အေျခခံအားလံုး အလံုအေလာက္ရွိတယ္။


အာရွမွာ အကုန္လံုးျပည့္စံုတယ္......

သိသာေအာင္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ Jesus Christ ဘယ္မွာေမြးလဲ။ အာရွမွာ ေမြးတယ္။ သိဒၶတၳေဂါတမ ဘယ္မွာေမြးလဲ။ အာရွမွာေမြးတယ္။ ဟိႏၵဴဘာသာကုိ တည္ေထာင္ၾကတဲ့ Brahim ေတြလည္း အာရွမွာပဲ ေမြးၾကတယ္။ အစၥလာမ္ဘာသာကုိ တည္ေထာင္တဲ့ မုိဟာမက္လည္း အာရွမွာပဲေမြးတယ္။


ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္ကုိ ျဖည့္စြက္ဖုိ ့ရန္ Mental Fulfilment အတြက္ Mental Culture , Mental Happiness နည္းစနစ္ေတြ အာရွမွာ အကုန္လံုး အျပည့္အစံုရွိတယ္။ ဟုိ အေနာက္ဘက္ တုိင္းျပည္ေတြမွာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဥေရာပ အေမရိက စတဲ့ အေနာက္တုိင္းကလူေတြ အာရွဘက္ကုိပဲ ရွိခုိးေနရတယ္။


ဗုဒၶကုိ ရွိခုိးခ်င္တယ္ဆုိရင္ အေနာက္ကလူေတြ အေရွ့ကုိ လွမ္းရွိခုိးရတယ္။ Jesus Christ ကုိ ရွိခုိးခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း အေရွ့ကုိပဲ လွမ္းရွိခုိးရတယ္။ ဘုန္းၾကီးတုိ ့အေရွ့ဘက္တုိင္းျပည္က ဟုိအေနာက္ဘက္က တုိင္းျပည္ေတြထက္ Civilize ယဥ္ေက်းမႈပုိျဖစ္တယ္။


ဒါကုိ အေရွ့တုိင္းသားေတြက အားရဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားျပီးေတာ့ ကုိယ့္ဆီမွာရွိေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းမႈ ၊ စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈတုိ ့ႏွင့္ ပတ္သတ္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြကုိ အျပည့္အ၀ အသံုးမခ်ႏုိင္ဘူးရင္ အာရွတုိင္း သားေတြ အၾကီးအက်ယ္ နစ္နာမယ္။


ဗုဒၶတရား ႏွင့္ ဆရာလုပ္ေနတယ္ .....

ဟုိဘက္က လူေတြက ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြကုိ ခရစ္ယာန္ Chruch ေက်ာင္းမွာ သံုးသြားတယ္။ ဗုဒၶတရား ႏွင့္ ဆရာလုပ္ေနၾကတယ္။ ဒါ၀န္တုိစရာမဟုတ္ဘူး။ သိပ္၀မ္းသာစရာ ေကာင္းတယ္။


လူသားတစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ ့စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ဗုဒၶ တရားေတာ္ထဲက ေနျပီးေတာ့ ယူသံုးေနၾကတာဟာ ဓမၼရဲ ့တန္ဖုိးကုိ နားလည္ၾကဖုိ ့ပဲ။


ခရစ္ယာန္ဘုန္းၾကီးက “ဗုဒၶတရားဟာ Common Religion လူသားအားလံုး ကုိးကြယ္ဖုိ ့ဘာသာတရားျဖစ္ ပါတယ္” လုိ ့ေျပာတယ္။ အလြန္မွတ္သားထုိက္တဲ့ စကား။ ေလးစားျမတ္ႏုိးစရာေကာင္းတဲ့ စကားပဲ။ "



သီတဂူ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာ အရွင္ဥာဏိႆရ
ဓမၼရိပ္မဂၢဇင္း
အတြဲ ( ၁ ) ၊ အမွတ္ ( ၃ ) ၊ မတ္လ ၊ ၂၀၀၆



မွတ္ခ်က္။

ဇြန္ပြင့္စာေပ မွ ၂၀၁၁ ေအာက္တုိဘာလတြင္ ပထမအၾကိမ္ထုတ္ေ၀ေသာ “လူငယ္ႏွင့္ ဓမၼတန္ဖုိး” စာအုပ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

blog.irrawaddy.org/2012/09/blog-post_6808.html

Read More

ဘာသာမဲ့ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ငယ္ဘဝ

 

က်ဳပ္ငယ္ငယ္က ခင္ဗ်ားတို႔လိုေပါ့ဗ်ာ.... ဘာသာ႐ွိတစ္ေယာက္ေပါ့။ မိဘေတြက အဲေလာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူႀကီးေတြရဲ႕ သင္ၾကားမႈေအာက္မွာ သူမ်ားတန္းတူ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာ ခဲ့တာေပါ့။ ဒါေတာင္မွဗ်ာ သူမ်ား အတင္းခိုင္းတာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာေတာင္မွ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါေသးတယ္။ ေဟာဟိုက ႐ုပ္တုေတာ္ေတြ၊ ပံုေတာ္ေတြနဲ႔ ေဂါတမ ဗုဒၶကို အလံုးစံု ယုံၾကည္ ဆည္းကပ္ရာ ဘုရား အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ရတယ္။

တၿပိဳင္တည္းမွာေပါ့ေလ။ ကေလးတုန္းက အေဖ့ ဗိုက္ေပၚေမွာက္အိပ္ၿပီး "ေဖႀကီး ကမာၻႀကီးက ေနကို ဘယ္လို လည္တာလဲဟင္" ရယ္လို႔ ေမးခဲ့ဖူးတာကိုး။ ကမာၻႀကီးက လံုးေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ေနကို ကမာၻက ပတ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ကမာၻကို လက ပတ္တဲ့အေၾကာင္း သိလာခဲ့တယ္။ ဒါက က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ကမာၻေလာကႀကီး အလုပ္လုပ္ပံုအေၾကာင္းကို သိခ်င္စိတ္ စတင္ျဖစ္လာရတဲ့ အေၾကာင္းခံပါပဲ။

ေနာက္ ေက်ာင္းတက္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ အယူအဆနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ရတယ္။ အဲ့တုန္းက လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္ခံခဲ့တာပါ။ သိပ္လည္း မစဥ္းစားမိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကမာၻလံုးတာဟာ ဘယ္လို သက္ေသျပလို႔ရတယ္။ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ အယူအဆက သက္ေသျပလို႔မရဘူး ဆိုတာကို သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာလို႔ မဟုတ္တာေတြ သင္ေနရတာလဲ ေမးခြန္းထုတ္မိလာတယ္။

တစ္ဦးတည္းေသာ သားလည္းျဖစ္တာေၾကာင့္ အိမ္မွာ အရမ္း အလိုလိုက္ခံရတယ္။ ေက်ာင္းလို အမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ က်ဥ္းက်ပ္သလို ခံစားရတယ္။ State School ဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္း ဘုရား႐ွိခိုး ရတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းဆိုရတယ္။ မဆိုခ်င္ မ႐ွိခိုးခ်င္လို႔ မရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ လိမၼာျခင္းဟာ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ခံရတယ္ဆိုတာကို သိလာတဲ့အေလ်ာက္ လိမၼာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အျဖစ္ပဲ ေနထိုင္ခဲ့တာပါ။

လိမၼာေပမယ့္ ေက်ာင္းမွာ စာေတာ္ေတာ္ညံ့တာပါ။ လူ ၇ဝ ၈ဝ ႐ွိရင္ အဆင့္က အၿမဲတမ္း ၆ဝေအာက္မွာေပါ့။ သခ်ာၤအထူးသျဖင့္ ညံ့တာေပါ့။ ၁ဝတန္းေျဖတုန္းကေတာင္ စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ နာရီဝက္ပဲ က်န္တဲ့အထိ ဂုဏ္ထူးမွတ္ မေက်ာ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ေက်ာ္ေတာ့လည္း ၃မွတ္ပဲ ေက်ာ္ခဲ့တာပါ။ ေဟာဗ်ာ ဘာေတြေျပာေနမွန္း သိပါဘူး.. ထားပါေတာ့...

မိဘေတြက ကေလး သိပၸံ ဗဟုသုတ တိုးမယ့္ စာအုပ္ေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးေတာ့ က်ေနာ့္ သိခ်င္စိတ္ေတြကို အေတာ္အတန္ ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ တစ္ခု႐ွိတာ က်ေနာ္ ဘာသာေရး စာအုပ္ဆိုလို႔ ဗုဒၶဝင္ေလာက္က လြဲရင္ က်န္တာ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ဖတ္ဖို႔ စိတ္လည္း မဝင္စားခဲ့ပါဘူး။

ဘာသာေရး ျပယုဂ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းက တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ မ်က္ႏွာ ဆူပုပ္ပုပ္နဲ႔ ပညာေရးဝန္ထမ္း ေတြကို ျမင္လာၿပီး ဖတ္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာကိုး။ သိပ္အလိုလိုက္ မခံခဲ့ရရင္ေတာ့ ဒီ pressure ေတြကို သည္းခံႏိုင္လာၿပီး ဘာသာေရး စာေပေတြလည္း လက္ခံတတ္လာမွာေပါ့ေလ။ တစ္ဦးတည္းေသာ သား မဟုတ္ခဲ့ရင္လည္း လူအမ်ားနဲ႔ ပိုဆက္ဆံတတ္ၿပီး လူမႈဆက္ဆံေရး ပိုတြင္က်ယ္ေစမယ့္ ဘာသာေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြမွာ ပါဝင္ခ့ဲမွာေပါ့ေလ။

ေနာက္ အတန္းႀကီးလာေတာ့ မႀကိဳက္႐ုံတင္မကေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းရဲ႕ authoritarian ဆန္မႈကို ဆန္႔က်င္ လာတယ္။ မုန္းလာတယ္။ ဆရာက ေျပာရင္ ေက်ာင္းသားက ျပန္ေခ်ပခြင့္မရွိဘူး။

လူႀကီးစကားေျပာရင္ ျပန္မေျပာရဘူး ဆိုတဲ့ အယူအဆကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာဆို ျပန္ေခ်ပခြင့္ရတာကိုး။ ခုလည္း ေဖႀကီးနဲ႔ ႀကံဳတိုင္း ျငင္းခုန္တတ္တုန္းပဲေလ ၇တန္းေရာက္ေတာ့ ၃လမ္းေက်ာ္က က်ဴ႐ွင္မွာ တက္ရတယ္ဗ်။ အဲ့တုန္းက စတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ က်ေနာ္ အဂၤလိပ္စာ အရင္ကထက္ ပို တိုးတက္ လာခဲ့တယ္။ ၈တန္းေလာက္မွာ ကေလး အဂၤလိပ္စာေလာ္ကေတာ့ ဖတ္ႏိုင္ေနၿပီ။ ၁ဝတန္းေလာက္မွာေတာ့ လူႀကီးအတြက္ ရည္႐ြယ္ ေရးထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာမ်ိဳးကို ဖတ္ႏိုင္လာခဲ့ၿပီ။ အက်ိဳးထူးတာက internet access ရရင္ ဘယ္ knowledge မဆို ရယူဖို႔ အရင္ကထက္ လြယ္လာတာပဲ။

၉တန္းေလာက္တုန္းကတည္းက protein synthesis တို႔ DNA structure တို႔ကို တီးမိေခါက္မိ႐ွိခဲ့တယ္။ ၁ဝတန္းတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္စာနဲ႔ကိုယ္ မႏိုင္လို႔ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးေပါ့ေလ။

၁ဝတန္းၿပီးေတာ့မွ ျပန္ေလ့လာျဖစ္တာေပါ့။ 2nd MB ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ Biochemistry ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဇီဝျဖစ္စဥ္ေတြကို ေမာ္လီက်ဴးအဆင့္အထိ အေသးစိတ္ နားလည္စျပဳလာခဲ့ၿပီေလ။

အကုန္နားမလည္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ဒီအေၾကာင္းအရာရဲ႕ အတိုင္းအထြာကို ခန္႔မွန္းႏိုင္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီတစ္ေလွ်ာက္မွာ က်ေနာ္ သိလာခဲ့ရတာက ဘာသာေရးက က်ေနာ္သိခ်င္တာကို မေပးႏိုင္ဘူး။ သိပၸံကသာ က်ေနာ့္ ေမးခြန္း ေတြကို ေျဖေပးႏိုင္တယ္။ က်ေနာ့္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တယ္။

ဘာသာေရးက ျမင္းမိုရ္ေတာင္ ႐ွိတယ္။ ၃၁ဘုံရွိတယ္။ ကံကံအက်ိဳး႐ွိတယ္။ ေနာက္ဘဝ႐ွိတယ္။ ဘာမွ ေစာတက မတက္နဲ႔။ အကုန္လက္ခံလိုက္ဆိုတာမ်ိဳး။ အရမ္း စူးစမ္းခ်င္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို မခ်ိဳးႏွိမ္ပစ္ပဲ လြတ္လပ္စြာ ေလ့လာခြင့္ေပးတဲ့ မိဘမ်ိဳးေအာက္မွာ ႀကီးလာခဲ့လို႔ အကုန္လည္း လက္မခံႏိုင္ဘူး။ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းလည္း လက္မခံႏိုင္ဘူး။

ဘာသာေရးကို လစ္လ်ဴ႐ႈမိတယ္။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ကိုရင္လည္း မဝတ္ခဲ့ဘူး။ အေဖကလည္း သားသေဘာက်ပဲ။ ဝတ္လိုရင္ေတာ့ အေဖတို႔က ဝတ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ကလည္း မဝတ္ခ်င္ေတာ့ မဝတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ ဘာသာေရးနဲ႔ ကင္း႐ွင္းစြာပဲ ေနထိုင္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ ဘာသာမဲ့မယ္ဆို ၁ဝတန္း အၿပီးေလာက္မွာ မဲ့ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းက pressure ေတြကို မခံမရပ္ႏိုင္လြန္းတဲ့ တြန္းအားက က်ေနာ့္ကို ၉တန္းတည္းက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ၉တန္း ေက်ာင္းစ တက္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ကစလို႔ ကဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာသာမဲ့လို႔ ခံယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မိတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ သရဏဂံုတင္ရတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ထြက္ရင္ မွတ္မွတ္ရရ တစ္ခုခုလုပ္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္မိတယ္။ အလြယ္ဆံုး ထြက္လာတဲ့ အႀကံက ႐ွင္းပါတယ္။

၅ႏွစ္သားတည္းက ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ဘုရား႐ွိခိုးရမယ္ဆိုတဲ့ အမိန္႔ကို စတင္ ပုန္ကန္လိုက္ျခင္းပဲ။ မွတ္မိသေလာက္ ၂ဝဝ၈ခုႏွစ္ june လ ၁၄ရက္ဝန္းက်င္ေလာက္ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မနက္ဖက္ ဘုရား႐ွိခိုးခ်ိန္ သူမ်ား ႐ွိခိုးသလို မ႐ွိခုိးေတာ့ဘူး။ ကေလးပါဗ်ာ အဲ့တုန္းက။ သူမ်ား ႐ွိခိုးတုန္း ကိုယ္ မ႐ွိခိုးရေတာ့ စိတ္ထဲ ႐ြစိ႐ြစိနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္တာဗ်။ လြတ္လပ္သြား သလိုခံစားရတယ္။ ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ေထာင္က်ခံေနရတာကေန အျပင္ကို လြတ္လာသလိုပါပဲ။

၉တန္းႏွစ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဘာသာမဲ့တစ္ေယာက္အျဖစ္ လူ႕အဖြဲ႔အစည္းထဲ ရပ္တည္ႏိုင္ေရးကို မနည္း ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့တုန္းကေတာ့ Anti-Religionist ဘာသာေရး ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ တကယ္ကို ပြင့္လင္းစြာ တုိက္ခိုက္ခဲ့တာပါ။ ဘာသာေရးဆို မ်ိဳးျပဳတ္ေအာင္ ၿဖိဳဖ်က္ ခ်င္ခဲ့တာ။

၉တန္းတုန္းက အဦးဆံုး အခ်စ္နဲ႔ ႀကဳံဆံုရေတာ့လည္း ဂ်စ္ကန္ကန္ မိန္းကေလးမ်ိဳးကိုပဲ သေဘာက်မိတာဗ်။ လိမၼာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ အလြန္ ထိန္းသိမ္းခ်င္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳး မႀကိဳက္ဘူး။ ယဥ္ေက်းမႈ ထိန္းသိမ္းေရး ဆိုတာႀကီး ၾကားရရင္ ေက်ာင္းမွာ က်ေနာ့္ကို ဝိုင္းက်ပ္ၾကတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈ နဲ႔ စိတ္ဒဏ္ရာ ေတြက က်ေနာ့္ကို အၿမဲေျခာက္လွန္႔တယ္ေလ။ ခုလည္း ေစာ္တို႔ ဘဲတို႔ ေခၚတာ မႀကိဳက္ပါဘူးဆိုတဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို သိပ္စကားမေျပာခ်င္ဘူး။ ေစာ္=ေကာင္မေလး၊ ဘဲ=ေကာင္ေလး။ အဓိပၸာယ္ေပါက္ရင္ ၿပီးတာပဲ။ ဘာရစ္တာတုန္း ;P ။ ရစ္ရင္ စကားမေျပာဘူး ဒါပဲေလ။ ဟီး.... က်ေနာ့္အက်င့္က အဲလို.... :D

တစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမက သားက ဘာ ဘာသာမို႔လို႔ ဘုရား မ႐ွိခိုးတာလဲတဲ့။ "က်ေနာ္က ဘာသာမဲ့ပါဗ်။" ဆိုေတာ့ သူနားၾကားလြဲတယ္ထင္လို႔ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ျပန္ေမးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို အနားေခၚေမးတယ္ေလ။ ဘာသာမဲ့ဆိုေတာ့ အံ့ၾသေနတယ္။ လိမၼာလိုက္တဲ့ ကေလးက ဘာသာမဲ့ျဖစ္ရလားဆိုတာ သူ အံ့ၾသေနတာ။

D ခန္းဆိုေတာ့ အားလံုးနဲ႔ ယွဥ္ရင္ က်ေနာ္က ေတာ္ေတာ္ လိမၼာေသးတာဗ်။ ငယ္ငယ္က အငံု႕စိတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အ႐ွိန္ကလည္း က်န္ေနဆဲကိုး။ အခုထိလည္း အနည္းငယ္ေတာ့ က်န္ရစ္ဆဲပါ။ ဒီေန႔ BC seminar ဆိုရင္ ေမးခြန္း႐ွိေပမယ့္ ထ မေမးရဲေသးဘူး။ လူအမ်ားႀကီးေ႐ွ႕မွာ စကားေျပာရမွာ ေၾကာက္ေနေသး တယ္ ေၾကာက္စရာ မလိုမွန္းလည္း သိေပမယ့္ ေၾကာက္ေနတုန္းပါပဲ။

ထားပါေတာ့...... ဆရာမက က်ေနာ့္ကို မြတ္ဆလင္ေတြက သူတို႔ ဘာသာကို အတင္းဝင္ခိုင္းတာလား ဆိုၿပီး ေမး႐ွာေသးတယ္ :D မဟုတ္ပါဘူးလို႔ အတန္တန္ေျပာရတယ္။ သူက ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ.... typical Buddhist တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဘာသာေရး အဆံုးအမေတြ က်ေနာ့္ကို လာေျပာေနတယ္။ က်ေနာ္လည္း နားမဝင္ဘူး။ ေခါင္းထဲ႐ွိတာကေတာ့ ဗုဒၶက ဒိုင္ႏိုေဆာ ႐ွိတဲ့အေၾကာင္း မေျပာသြားတာကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္ခုေနတာ (ကေလးကိုး :D)။ ဆရာမကို ျပန္ပက္လိုက္ခ်င္ေသးတာ။ ဗုဒၶက ဒိုင္ႏိုေဆာအေၾကာင္း မေျပာသြားဘူးလို႔။ :D

သူက တစ္ပတ္အတြင္း စိတ္ႀကိဳက္ဘာသာတစ္ခုခု ျပန္ဝင္တဲ့။ အစၥလာမ္ဘာသာက လြဲရင္တဲ့။ တီခ်ယ္ကလည္း တစ္မ်ိဳးႀကီးပါလား။ စိတ္ႀကိဳက္လည္း ေျပာေသးတယ္။ ကန္႔သတ္ခ်က္ကလည္း ပါေသးတယ္။ အင္းဗ်ာ.... ေစတနာ႐ွိသေလာက္ ၅ဝဝ အနည္းဆံုး ဆိုတာမ်ိဳးေနမွာေပါ့ရယ္လို႔ နားလည္ေပးရတာေပါ့။

ဆရာမက ေက်ာင္းသားစာရင္းမွာ ေက်ာ္စြာလင္းရဲ႕ ဘာသာ ေနရာကို ဖ်က္ပစ္မယ္လို႔ correction pen နဲ႔ က်ေနာ့္ကို လာေခၚျပတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ကလည္း ေခါင္းမာမာပဲ။ ဟင့္အင္းပဲ။ သူကလည္း ဖ်က္ပစ္တာပါပဲ။ ဘာသာ: ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတာကိုေလ။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ က်ေနာ့္ သတင္းျပန္႔သြားတယ္ဗ်။ ဘာသာမဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုပဲ။ ဂိန္ကနဲပဲ။ ငါေျပာတုန္းက ဘာသာမဲ့ပါပဲ။ ဘယ္ႏွယ့္ ကြန္ျမဴနစ္က အဆစ္ပါလာတာလဲ။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ စကားဆိုေတာ့ စၿပီးရင္ ကားတာပဲမလား။ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုၿပီး အေလးျပဳၿပီး ေနာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ႐ွိေသးတယ္။

၁ဝတန္းအၿပီးမွာေတာ့ ဘာသာမဲ့တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘဝမွာ ဘယ္လို ရပ္တည္မလဲ။ ကိုယ္ဟာ သိခ်င္စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘဝမွာ ရပ္တည္ဖို႔ မရဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဘာသာေရး အဆံုးအမ ကင္းလြတ္တဲ့အခါ၊ ကံကံအက်ိဳးကို လက္မခံတဲ့အတြက္ ငါးပါးသီလလည္း ေစာင့္ထိန္းမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရား႐ွိဝါဒီ မဟုတ္လို႔ Ten Commandments လည္းလိုက္နာမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ စာရိတၱ တန္ဖိုးကို ကိုယ္တိုင္ သတ္မွတ္ဖို႔လိုလာတယ္။

ေစာေစာပိုင္းကေတာ့ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဝါဒီျဖစ္ခဲ့တာေပါ့ေလ။ ဒႆန နဲ႔ ရင္းႏွီးခြင့္ရလာေတာ့ လူ႕ေဘာင္ ကိုလည္း မထိခိုက္ေစမယ့္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ ကိုယ့္အက်ိဳးလည္း မဆံုး႐ႈံးေစမယ့္ အလယ္အလတ္က်တဲ့ စာရိတၱမ်ိဳးကိုပဲ ႐ွာေဖြခဲ့တယ္။ ဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔ ပညာကို အားကိုးမယ့္ စာရိတၱမ်ိဳးေပါ့။ ျဖစ္လာမယ့္ တုန္႔ျပန္မႈ ေတြကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ တာဝန္ယူေပါ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က Richard Dawkins ရဲ႕ Meme အယူအဆကို ေလ့လာမိတဲ့အခါမွာ စနစ္ေတြရဲ႕ passive ျဖစ္တဲ့သေဘာကို ပိုျမင္သာလာတယ္။ သက္႐ွိဇီဝစနစ္ေတြဟာ သဘာဝအေလ်ာက္ အလိုလို ဆင့္ကဲေပၚေပါက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိတဲ့ စနစ္ေတြဟာ အလိုလို ျဖစ္လာႏိုင္ တယ္ဆိုတာ ကို ျပေနတာပဲ။

ေက်ာင္းေတြမွာ ေန႔တိုင္း ဘုရား႐ွိခိုးရတာ၊ ေန႔တိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္း ဆိုရတာဟာ ဒီေဒသခံ လူတစ္စုရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ တည္ၿမဲေရးအတြက္ စစ္တပ္ တစ္ခုသဖြယ္ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ ဆိုတဲ့ အစည္းသံုးစည္းနဲ႔ ၿမဲၿမံစြာ စည္းထားရတဲ့ စနစ္တစ္ခုကို ျမင္လာတယ္။ ဘယ္သူက ဦးစီးၿပီး ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ကို ဖန္တီးခဲ့လဲ။ ဘယ္သူမွ မဖန္တီးခဲ့ပါ။ စနစ္ဟာ အလိုလိုျဖစ္လာတာပါပဲ။ ဘာသာ၊ သာသနာ တည္ၿမဲဖို႔ ေန႔တိုင္ ဘုရား႐ွိခိုးခိုင္းတယ္။

အမ်ိဳးတည္ၿမဲဖို႔ ေန႔တိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း ဆိုရတယ္။ တျဖည္းျဖည္း က်ေနာ္ ႐ႈျမင္လာတာက လူသားေတြဟာ အလိုလို ေပၚေပါက္လာတဲ့ စနစ္ေတြရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ စက္႐ုပ္ေတြအလား ငယ္စဥ္ကေလးဘဝ တည္းက ေလ့က်င့္သင္ၾကားခံရတယ္။ ဦးေႏွာက္ အေရာင္ဆိုးခံလာရတယ္ဆိုတာပဲ။

ရလဒ္ကေတာ့ မိမိရဲ႕ ေမြးလာစဥ္မွာ ႐ွိေနတဲ့ သဘာဝ စိတ္အေျခအေနကို ျပန္မရႏိုင္တာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဟာ အစြန္းကုိ ခၽြတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ သဘာဝ ဘာသာမဲ့ (Untheist) ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာသာေရးကို ႀကံဳေတြ႕ၿပီး ျပန္႐ုန္းထြက္လာတဲ့ Atheist ေတြျဖစ္သြားလို႔ပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အစြဲကင္းတဲ့ သဘာဝ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို ျပန္သြားဖို႔ freethinking နဲ႔ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ကို အားကိုးရမယ္လို႔ ျမင္လာခဲ့ ပါတယ္။

ဘာသာေရး ျငင္းခုန္မႈမ်ားစြာ လုပ္ၿပီးတဲ့ ခုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ ဘာသာ႐ွိျခင္းေတြ၊ ဘာသာမဲ့ျခင္းေတြက အေရးမႀကီးလွေတာ့ပါဘူး။ ကမာၻ႕ အရပ္ေဒသကြဲတဲ့အေလ်ာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေန ကြဲၿပားၿပီး ဒီ ကြဲျပားတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေလ်ာက္ ကြဲျပားတဲ့ ဓေလ့ထုံးစံ ယုံၾကည္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး (သဘာဝက ပံုသြင္းတဲ့ ဓေလ့ယုံၾကည္မႈမ်ိဳး) ကိုေတြ႕လာရတဲ့အခါ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ သူမ်ားကို မထိခိုက္ေစမယ့္ မိမိရဲ႕ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကာကြယ္ခြင့္ကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္မိပါတယ္။

ေဂါတမတို႔၊ ေယ႐ႈတို႔ဟာလည္း က်ေနာ့္အတြက္ ေဆာ့ခေရးတီးတို႔၊ နစ္ေ႐ွးတို႔လို ဒႆနပညာ႐ွင္ေတြလိုမ်ိဳး ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြအျဖစ္ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ ေလာကဝိဒူ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၊ ဘုရား သားေတာ္ တို႔ရယ္လို႔ေတာ့ ဘာသာဝင္ေတြ မွတ္ယူသလို မမွတ္ယူဘူးေပါ့။ ကိုယ္ထင္တဲ့အတိုင္း ဗုဒၶက ဟိုလိုေျပာတယ္ ဒီလိုေျပာတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ေထရဝါဒ အစည္းအ႐ံုးကို ခဲနဲ႔ မထုခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္ မွတ္ယူခ်င္သလို မွတ္ယူပါတယ္။ မိုးျပာနဲ႔ တူတူ တရားသြား ေဆြးေႏြးေနရရင္ ဘယ္ႏွယ့္ လုပ္မတုန္း။

ဗုဒၶဟာ ေနာက္ဘဝေတြ၊ ကံကံအက်ိဳးနိယာမေတြ၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ေတြထက္ ေလာက ဒုကၡကို အေျခခံသေဘာ အတိုင္း ခံယူ႐ႈျမင္တတ္ဖို႔ စိတ္က်င့္စဥ္ တစ္ခု ခ်မွတ္သူ တစ္ဦးအေနနဲ႔ပဲ လက္ခံထားသလို၊ ေယ႐ႈဟာလည္း ဂ်ဴးဘာသာရဲ႕ အစြန္းေရာက္မႈေတြကို ပယ္ရွားတဲ့ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ေရးသမား တစ္ဦးလို႔ လက္ခံထားပါတယ္။

မိုဟာမက္ဟာလည္း Barbaric ျဖစ္လြန္းတဲ့ အာရပ္ေတြကို ဂ်ဴးဘာသာရဲ႕ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားအယူ အဆကို အစၥလာမ္ ဘာသာ အေနနဲ႔ ျပန္လည္ သြတ္သြင္းၿပီး အာရပ္လူမ်ိဳး ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အာရပ္ႏုိင္ငံတစ္ခု ထူေထာင္ေပးသူ ႏိုင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမင္ပါတယ္။

ဘိုင္ဘယ္ဟာ Book of Salvation မဟုတ္ေပမယ့္ Hebrew narrative က ေရးထားတဲ့ သမိုင္း မွတ္တမ္း တစ္ခုအေနနဲ႔ တန္ဖိုးထားပါတယ္။ Egypt သခ်ၤဳ ိင္းဂူေတြက အ႐ုပ္စာေတြကေန သူတို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဒ႑ာရီေတြကို ဖတ္႐ႈႏိုင္သလို၊ ဘိုင္ဘယ္ဟာလည္း ဟီးဘရူးလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဖန္ဆင္းမႈ ဒ႑ာရီ ကို ေလ့လာႏိုင္တဲ့ စာတစ္အုပ္ေပါ့။ Mythology ေလ့လာသူေတြအတြက္ အဖိုးတန္ စာ တစ္အုပ္ပါ။

ခုလက္႐ွိ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ မႏွစ္ၿမိဳ႕တာက သူမ်ားရဲ႕ တစ္ကိုယ္ေရ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္းပဲ။ မိမိဘုရားရဲ႕ နာမေတာ္နဲ႔ လူသတ္ျခင္း၊ လုယက္ျခင္း၊ အၾကမ္းဖက္ျခင္းပဲ။ မိမိဘာသာရဲ႕ နာမေတာ္နဲ႔ ဘာသာျခား၊ ဘာသာမဲ့၊ ဘာသာလြတ္နဲ႔ မိမိဘာသာမွ ဂိုဏ္းခြဲထြက္သူမ်ားကို ေထာင္ခ်ျခင္း၊ အဓမၼဝါဒီ အျဖစ္ စြပ္စြဲျခင္း၊ တရားေဟာခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ စာေရးသား ျဖန္႔ေဝခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ မိမိ ဘာသာကို ပါးစပ္ျဖင့္ ထိပါးသူကို ဖမ္းဆီးျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္း၊ ဘာသာေရးနဲ႔ ညိေနတဲ့ အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖာ္တဲ့အတြက္ ထုတ္ေဖာ္သူကို ဒုကၡေပးျခင္း စတဲ့ အျပဳအမူေတြကိုေတာ့ ဆန္႔က်င္ဆဲပါပဲ။

ေသခ်ာတာ တစ္ခုက က်ေနာ္ဟာ အေဖ့ဗိုက္ေပၚ ေမွာက္အိပ္တဲ့ ကေလးဘဝတည္းက စိတ္ဝင္စားခဲ့တဲ့ ေလာကႀကီး ဘယ္လို အလုပ္လုပ္ေနလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမွာ အေျဖေလးေတြ ႐ွာရင္း ေက်နပ္ေမြ႕ေလ်ာ္မိစဥ္မွာ မိမိဘဝရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာရိတၱတန္ဖိုးေတြ အတြက္ ဒႆနကို အားကိုးမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဘာသာတရားေတြနဲ႔ကေတာ့ အားလံုး peace ပါ :) ။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးနဲ႔ လာညိရင္ေတာ့ အရင္က အက်င့္အတိုင္း ကက္ကက္လန္ေအာင္ ျပန္ေျပာပစ္ဦးမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ႀကိဳတင္ အသိေပးအပ္ပါတယ္။ :D ခုလို အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္လာေအာင္ေတာ့ Trial and Error နည္းနဲ႔ စမ္းတဝါးဝါး လွမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရတာပါပဲ။

ေဟာလို ၁၈ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္႐ွိမယ့္ က်ေနာ့္ ဘဝအက်ဥ္းခ်ဳပ္ (နည္းနည္းေတာ့ ႐ွည္သြားတယ္ေနာ္ :D) ကို ဖတ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးပါဗ်။

(ေက်ာ္စြာလင္း ၏ Facebook ကိုလည္း သြားေရာက္ၾကည့္ရႈ႕ႏုိင္ပါတယ္) 

blog.irrawaddy.org/2012/08/blog-post_1054.html

Read More

ခြပ္ေဒါင္းနဲ႔ ကေဒါင္း ဘာက ပုိၾကည့္ေကာင္းသလဲ

~

(Photo: Steve Tickner/ The Irrawaddy)

ကေဒါင္းထက္ ခြပ္ေဒါင္းကုိ ၾကည့္ရတာ ပုိအဆင္ေျပတယ္လုိ႔ သီတဂူ ဆရာေတာ္ အရွင္ဉာဏိႆရက တနလၤာေန႔မွာ မိန္႔ၾကားလုိက္ပါတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕မွာရွိတ့ဲ ဝပ္ဆိုင္းမြန္း ျမန္မာေက်ာင္း တရားပဲြမွာ အဲဒီလုိ မိန္႔ၾကားလုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

"ရန္ျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ေဒါင္းကသလုိပဲ ... ငါသာလွ်င္ မွန္တယ္ေဟ့၊ ငါတုိ႔အေကာင္းဆုံးပဲလုိ႔ ေျပာတ့ဲ သူေတြက အဲဒါ ေဒါင္းကတာ" 

 

 blog.irrawaddy.org/2012/07/blog-post_4325.html

Read More

ကံစီမံရာ ( သုဘအေမးႏွင့္ ဘုရားရွင္အေျဖ)

သုဘအေမး။ ။ အရွင္ေဂါတမ၊ လူေတြဟာ လူခ်င္းတူပါလ်က္ အသက္ တုိ-ရွည္၊ ေရာဂါ နည္း-မ်ား၊ အဆင္း လွ-မလွ၊ အျခံအရံ မ်ား-မမ်ား၊ စညး္စိမ္ဥစၥာ နည္း-မ်ား၊ အမ်ိဳး ယုတ္-ျမတ္၊ ပညာ ရွိ-မဲ့ ကြဲျပားေနရတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ လုလင္၊ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ကံသာလွ်င္ မိမိဥစၥာ ရွိၾကတယ္။ ကံရဲ႕ အေမြခံေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ကံသာလွ်င္ ေဆြမ်ိဳး။ ကံသာလွ်င္ မွီခိုရာ ရွိၾကတယ္။ အယုတ္အျမတ္ ခ်မး္သာဆင္းရဲျဖစ္ဖုိ႔ ကံသာလွ်င္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားေပးေနတယ္။ သုဘအေမ။ ။လူေတြ ဘာေၾကာင့္ အသက္ တုိ-ရွည္ ျဖစ္ၾကရပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ လုလင္၊ သူ႔အသက္ကို သတ္ေလ့ရွိသူ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္ရက္စက္ သနားၾကင္နာမႈ ကင္းတဲ့လူဟာ ေသရင္ ငရဲကုိ ေရာက္မယ္။ ငရဲမေရာက္ဘဲ လူလာျဖစ္ရင္ အသက္တုိရတတ္တယ္။ သူ႔အသက္သက္ျခင္းမွ ေရွာင္ေလ့ရွိသူ၊ သနားၾကင္နာတတ္သူ၊ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အက်ိဳးကို လုိလားသူဟာ ေသရင္ နတ္ျပည္ေရာက္ရမယ္၊ လူ႔ျပည္မွာ လူျဖစ္ရင္လဲ အသက္ရွည္ရတယ္။ သုဘအေမး။ ။ လူေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ အနာေရာဂါ နည္း-မ်ား ျဖစ္ၾကရပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ တုတ္၊ လက္နက္ စသည္ျဖင့္ သတၱ၀ါေတြကို ညွဥ္းဆဲႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ လူဟာ ေသရင္ အပါယ္ေရာက္ရမယ္။ လူလာျဖစ္ရင္ အနာေရာဂါ မ်ားရတယ္။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားက ညွဥ္းဆဲႏွိပ္စက္ေလ့ မရွိဘူး။ သူတို႔ ေသေသာ္ နတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရတယ္။ လူ႔ျပည္မွာျဖစ္ရင္လဲ အနာေရာဂါကင္းၾကတယ္။ သုဘအေမး။ ။ လူေတြဘာေၾကာင့္ ရုပ္ဆုိး-ရုပ္ေခ်ာ ျဖစ္ၾကရပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ အခ်ိဳ႕လူေတြဟာ အမ်က္ေဒါသၾကီးတယ္ မႏွစ္သက္ဖြယ္စကား၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားကို ေျပာဆိုၾကတယ္။ ထိုသူေတြေသရင္ ငရဲေရာက္ရတယ္။ လူ႔ျပည့္မွာ လူလာျဖစ္ရင္လဲ အရုပ္ဆုိး အၾကီးတန္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ လူေတြကေတာ့ အမ်က္မထြက္၊ မၾကမ္းတမ္း၊ သည္းခံတတ္တယ္။ ထုိသူတုိ႔ ေသရင္ နတ္ျပည္ ေရာက္ရတယ္၊ လူလာျဖစ္ရင္လဲ အဆင္းလွပ ရူခ်င္ဖြယ္ ရုပ္ရည္ ရွိၾကတယ္။ သုဘအေမး။ ။ လူေတြ ဘာေၾကာင့္ အျခံအရံနည္းၾက-မ်ားၾကပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ အခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူတပါးတုိ႔ လာဘ္ရမႈ၊ အရုိအေသ၊ အျမတ္အႏူိး၊ အပူေဇာ္ခံရမႈကို မနာလုိ ျငဴစူၾက၏။ ထုိသူတုိ႔ေသလွ်င္ ငရဲျပည္ကိုေရာက္၍ လူျဖစ္ျပန္ေသာအခါ အျခံအရံမရွိ ျဖစ္ရတတ္တယ္။ သူတစ္ပါး လာဘ္ရျခင္း၊ အရုိအေသ၊ အျမတ္အႏူိး၊ အပူေဇာ္ ရွိခိုးခံရမႈကို မနာလုိ ၀န္တုိမႈမျဖစ္၊ ထုိသူေသေသာအခါ နတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရတယ္။ လူလာျဖစ္ျပန္ေတာ့လဲ အျခံအရံ မ်ားၾကရတယ္။ သုဘအေမး။ ။ လူေတြဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ စညး္စိမ္ နည္း-မ်ား ကြဲျပားၾကပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ အခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သမဏျဗဟၼဏေခၚ ရဟန္းပုဏၰားေတြကို ေပးလွဴပူေဇာ္မႈ မျပဳၾကဘူး။ ေပးလွဴလုိ႔ အက်ိဳးမရွိဟု မွားယြင္းစြာ ယူဆၾကတယ္။ ထုိလူေတြ ေသတဲ့အခါ င၇ဲမွာ ျဖစ္ရတယ္။ လူလာျဖစ္ျပန္ေတာ့ စညး္စိမ္ဥစၥာ နည္းပါးၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သမဏျဗဟၼဏ ရဟန္းပုဏၰား ေတြကို ဆြမ္း၊ သကၤန္း၊ ေက်ာင္း၊ ေဆး ပစၥည္းေလးပါးကို ေပးလွဴၾကတယ္။ ထုိသူေတြဟာေသရင္ နတ္ျပည္ေရာက္ရတယ္။ လူလာျဖစ္ျပန္ရင္ စည္းစိမ္ဥစၥာ ေပါမ်ားၾကတယ္။ သုဘအေမး။ ။ လူေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ အမ်ိဳးယုတ္ၾက ျမတ္ၾကပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ အခ်ိဳ႕လူေတြဟာ မာန္မာန ခက္ထန္ေထာင္လႊားၾကတယ္။ ရုိေသျမတ္ႏႈိး ရွိခိုးပူေဇာ္ထုိက္သူကို မရုိေသ မျမတ္ႏူိး၊ မရွိခိုး၊ မပူေဇာ္၊ ထိုသူတုိ႔ ေသရင္ ငရဲျပည္မွာျဖစ္၍ လူျဖစ္ျပန္ေသာအခါ အမ်ိဳးယုတ္မာ ေအာက္က် ေနာက္က် ဘ၀မွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ဘ၀မွာ လာျဖစ္ရတယ္။ အခ်ိဳ႕ လူမ်ားကေတာ့ မာန္မာန မေထာင္၊ ရုိေသျမတ္ႏူိး ရွိခိုးပူေဇာ္ထုိက္ သူကို ပူေဇာ္တယ္ ။ထိုသူ ေသရင္ နတ္ျပည္ေရာက္တယ္။ လူ႔ျပည္လာျဖစ္ရင္ အမ်ိဳးျမတ္၍ ဂုဏ္သေရရွိ အထက္တန္းလႊာမွာ လာျဖစ္ရတယ္။ သုဘအေမး။ ။ လူေတြ ဘာေၾကာင့္ ပညာမဲ့ ပညာရွိ ျဖစ္ၾကရပါသလဲ? ဘုရားရွင္ေျဖ။ ။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ သာမဏျဗာဟၼဏ ပညာတတ္ေျမာက္သူကို ခ်ဥ္းကပ္၍ ေဆြးေႏြးေမးျမန္း နာခံမွတ္သားေလ့ မရွိ၊ ထိုလူမ်ိဳးေသရင္ ငရဲျဖစ္ရတတ္၍ လူျဖစ္လာေသာအခါ ပညာမဲ့ၾက၏။ ဥာဏ္ထုိင္းၾက၏။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားကား သမဏျဗဟၼဏ ရဟန္းပုဏၰားတို႔ထံ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ အေကာင္းအဆိုး အေၾကာင္းအက်ိဳး တရားသေဘာတို႔ကို ေဆြးေႏြးေမးျမန္းၾက၏။ ထုိသူတို႔ ေသေသာ္ နတ္ျပည္မွာ ျဖစ္၍ လူျဖစ္လာျပန္ေသာအခါ ပညာရွိ၏။ ဥာဏ္ထက္ျမက္၏။ ေမး။ ။ အထက္ပါ မေကာင္းမႈ ေကာင္းမႈေတြဟာ ေနာက္ဘ၀မွာ အက်ိဳးေပးပါသလား။ ဒီပစၥဳပၸန္ဘ၀မွာ အက်ိဳး မေပးဘူးလား? ေျဖ။ ။ အထက္ပါ ေကာင္းမႈေတြကို ျပဳလုပ္သူေတြဟာ အခုဘ၀မွာ လက္ငင္းဒိဌ အက်ိဳးေတြကို ခံစားႏုိင္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အျပစ္ေတြကို ျပဳလုပ္တဲ့ သူေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း မေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးကို ခံစားၾကရပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ မ်က္ျမင္ဒိဌျဖစ္လုိ႔ ဘုရားရွင္က သီးျခား မေဟာတာျဖစ္ပါတယ္။ သုဘက ေမးလုိ႕ ဘုရားရွင္ ေျဖထားတဲ့ မိမိျပဳသမွ် ကံသာလွ်င္ အေၾကာင္းရင္း၊ ထုိကံ၏ အေမြခံသာ ျဖစ္ၾကရမည္ကို ႏွလံုးသြင္းျပီး ေကာင္းတဲ့အက်ိဳးေတြရေအာင္ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ဖို႔ မေကာင္းတဲ့အက်ိဳးေတြ မျဖစ္ရေအာင္ မေကာင္းတာေတြ မလုပ္မိေအာင္ သတိျပဳအပ္ေပသတည္။ ဘာသာေရးစာအုပ္ တစ္အုပ္မွ ဖတ္ဖူးတာေလးကို ကိုးကားေရးသားထားျပီး သတိရလုိ႔ ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္မွာ ေရးမွတ္ထားတာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ မွတ္ဉာဏ္သိပ္မေကာင္းပါသျဖင့္ စာအုပ္နာမည္ေတာ့ အတိအက်မသိေတာ့လုိ႔ နားလည္ခႊင့္လႊတ္ေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။

ေရႊျမန္မာဦးယဥ္ မွကူးယူတင္ျပသည္

Read More

ကံႏွင့္ ကံ၏အက်ိဳး

ကံ၏ အနက္အဓိပၸာယ္ “ကံ” ဆုိသည္မွာ ပါဠိဘာသာ “ကမၼ”မွ ျဖစ္လာေသာ ျမန္မာေ၀ါဟာရျဖစ္သည္။ ျပဳလုပ္မူဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ ထုိျပဳလုပ္မူဟူေသာ ကံသည္ - (က) ကိုယ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္မူ (ကာယကံ)၊ (ခ) ႏူတ္ျဖင့္ ေျပာဆိုမူ (၀စီကံ)၊ (ဂ) စိတ္ျဖင့္ ၾကံစည္မူ (မေနာကံ) –ဟူ၍ (၃) မ်ိဳးရွိသည္။ ကံျဖစ္ေပၚလာရန္ ေစတနာသည္ အရင္းခံျဖစ္သည္။ ေစတနာဟူေသာ စကားလံုးသည္ ဗုဒၶဘာသာ၏ မူပိုင္စကားလံုး ျဖစ္သည္။ ေစတနာဟူေသာ စကားလံုး၏ တိက်ေသာ အဓိပၸာယ္ကို အျခားမည္သည့္ ဘာသာကမွ် ျပန္ဆုိေဖာ္ျပႏုိင္စြမ္းမရွိ။ ေစတနာသည္ ေကာင္းေကာင္းဆုိးဆုိး အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ကိုယ္မူ ႏူတ္မူ စိတ္မူတုိ႕ကို ျပဳလုပ္ရာ၌ လုိရင္းပဓာန အခ်က္အခ်ာက်ေသာ အေၾကာင္းတရားျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ျပဳလုပ္မူကိစၥမဆုိ ေစတနာမပါလွ်င္ မထေျမာက္ မေအာင္ျမင္ႏုိင္။ ေစတနာပါရွိမွသာ ထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္သည္။ ေစတနာသည္ စိတ္ကို လူံ႕ေဆာ္ ေစ့ေဆာ္ ႏူိးေဆာ္ေပးတတ္၏။ ေစတနာ ႏူိးေဆာ္မူအင္အားအလုိက္ ျပဳလုပ္မူ ကံတရားတုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာရ၏။ ေစတနာအားေကာင္းေလေလ ကံတရားတုိ႔ အားေကာင္းထက္သန္ေလေလ ျဖစ္သည္။ ေစတနာသည္ လြန္စြာ ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕ေသာ တရားျဖစ္သျဖင့္ သေဘာေပါက္ရန္ မလြယ္ေပ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကို တြန္းအားေပးသူမွာ ထုိႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ ေစတနာပင္ ျဖစ္သည္။ ေစတနာက ႏူိးေဆာ္တုိက္တြန္း၍ ကိုယ္ႏူတ္စိတ္တုိ႔က ျပဳလုပ္ေျပာဆုိၾကံစည္ၾကသျဖင့္ ေစတနာေရွ႕သြားရွိေသာ ကိုယ္မူ ႏူတ္မူ ၾကံစည္မူ ကံဟူသမွ်သည္ ေစတနာသေဘာရွိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေစတနာႏူိးေဆာ္ တုိက္တြန္း၍ ကုိယ္ႏူတ္တုိ႔ျဖင့္ လူပ္ရွားမူ အမူအရာ စိတ္ျဖင့္ ၾကံစည္မူ အမူအရာကို ျပဳလုပ္ ျပီးစီးေစတတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ေစတနာကို “ကံ” ဟု ေခၚဆုိရသည္။ ကံဟူေသာ အမည္သည္ ကိုယ္မူ ႏူတ္မူ စိတ္မူတို႔၏ အမည္ရင္းသာ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္မူ ႏူတ္မူ စိတ္မူမ်ားသည္ ေစတနာေၾကာင့္သာ ထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ရေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းရင္းခံ ေစတနာကိုပင္ ကံဟုဆုိရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကံတရားတုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာေရးအတြက္ ေစတနာသည္ အေၾကာင္းခံျဖစ္သည္။ “ေစတနာ ဟံ ဘိကၡေ၀ ကမၼံ ၀ဒါမိ - ခ်စ္သားတုိ႔ ေစတနာကို ကံဟု ငါဘုရားေဟာေတာ္မူသည္” ဟု ျမတ္စြာဘုရား မိန္႕ေတာ္မူထားသည္။ ကံတရားတုိ႔၏ အျပင္းအေပ်ာ့ အားေကာင္း မေကာင္းသည္ လူံ႕ေဆာ္ေပးတတ္ေသာ ေစတနာအင္အားေပၚ မူတည္သည္။ ထုိေစတနာသည္ ပုဗၺ ေစတနာ၊ မုဥၥ ေစတနာ၊ အပရ ေစတနာဟူ၍ သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ ကံတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ လူံ႕ေဆာ္မူေစတနာ တြန္းအားသည္ သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ ေစတနာသည္ ကံတစ္ခုမျဖစ္မီ ၾကိဳတင္၍ တြန္းအားေပးသည္။ ကံကို ျပဳဆဲခဏ၌လည္း တြန္းအားေပးေနသည္။ ထိုကံကို ျပဳျပီးခ်ိန္၌လည္း သံုးမ်ိဳးရွိလာသည္။ ေစတနာသံုးခ်က္ ညီညြတ္စြာ ျပဳလုပ္မွသာ အလုပ္တစ္ခု ကံတစ္ခု၏ အက်ိဳးေပးမူမွာ ျပည့္စံုအားေကာင္းသည္။ ေစတနာတစ္ခ်က္ခ်က္ ပ်က္ကြက္အားေလ်ာ့ေနလွ်င္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနလွ်င္ ကံတရားတို႔ ျဖစ္ေပၚမူ အားေလ်ာ့ကာ အက်ိဳးေပးမူ ခြ်တ္ယြင္းတတ္ေလသည္။ ဤေလာက၌ ကံ ဉာဏ္ ၀ီရိယ ဟူ၍ သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ ဉာဏ္၀ီရိယတုိ႔မွာ ေပၚလြင္ၾကသျဖင့္ အျငင္းမပြားၾကေသာ္လည္း ကံႏွင့္စပ္၍ ယံုသူ မယံုသူ ရွိလာသည္။ ကံ မယံုသူတို႔သည္ မိမိတုိ႔ မယံုပါဆုိသည့္ ကံကိုပင္ ေန႕စဥ္ျပဳလုပ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို မိမိပင္ ဆန္႕က်င္ေနၾကျပန္သည္။ ေလာကလူသားတို႔ကို ၾကည့္လွ်င္ လူတုိင္းသည္ အခ်ိန္တုိင္း အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္။ အလုပ္လုပ္သျဖင့္ လုပ္အားတန္ဖိုးကို ရရွိၾကသည္။ ထုိအလုပ္သည္ ေကာင္းေသာအလုပ္၊ မေကာင္းေသာအလုပ္ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။ မေကာင္းေသာအလုပ္ကို ျပဳလုပ္ၾကသျဖင့္ ေလာကဥပေဒမ်ားအရ ေငြဒဏ္ ၾကိဳးဒဏ္ ၾကိမ္ဒဏ္ ေသဒဏ္မ်ားခံၾကရသည္။ ေကာင္းေသာအလုပ္မ်ားကို ျပဳလုပ္ၾကသျဖင့္ ေငြေၾကး၊ ဥစၥာ၊ ဆုလာဘ္ ပဏၰာ၊ ရာထူးအာဏာတုိ႕ တုိးပြားရရွိၾကသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ကံဟုေခၚေသာ အလုပ္မ်ားကို ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း အခ်ိန္ရွိတုိင္း လူတုိင္း ျပဳလုပ္ေနၾကသျဖင့္ ကံ အက်ိဳးတရားမ်ားကို ရရွိျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကံသည္ ဧကန္ပင္ရွိေသာ သေဘာသဘာ၀ျဖစ္သည္။ ကံရွိေန၍ ကံ၏ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးျပစ္တုိ႔ကို ခံစားေနၾကရသည္။ ကံကို ျငင္းဆန္ကန္႕ကြက္ရန္ အေၾကာင္းမရွိေပ။ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာနမွထုတ္ေ၀ေသာ ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္မ်ား စာအုပ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပထားသည္။ ေရႊျမန္မာဦးယဥ္မွ ကူးယူတင္ျပသည္

Read More

****သင္ လူျဖစ္ပါၿပီေလာ****

ဤေခါင္းစဥ္ကို ျမင္လိုက္ရသူမ်ားက ”ဒီကိုယ္ေတာ္ႏွယ္၊ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဒီေမးခြန္းကို အဓိပၸာယ္မဲ့ေမးေနတယ္။ လူသားမိဘေတြက ေပါက္ဖြားလာတာ လူမျဖစ္လို႔ ဘာျဖစ္ ရမလဲ”ဟု ေတြးေတာေကာင္း ေတြးေတာ ႏိုင္ပါ၏။ ရဟန္းခံခါနီးတြင္ ရဟန္းေလာင္းအား ေမးျမန္းရမည့္ ေမးခြန္း ၁၅ခ်က္တို႔တြင္ ‘မႏု ေႆာသိ-သင္လူသားစင္စစ္ ဟုတ္ပါ၏ ေလာ’ဟု ေမးခြန္းတစ္ခ်က္ပါရွိ၏။ လူသားက ေပါက္ဖြား လူသားရွင္သာမေဏတစ္ပါးကို ‘သင္ လူသား စင္စစ္ဟုတ္ပါ၏ေလာ’ ဟူေသာ ေမးခြန္းမွာ အဓိပၸာယ္ ကင္းမဲ့ေနသေယာင္။ သို႔ေသာ္-ထိုေမးခြန္းကို ေမးရသည္မွာ အဓိပၸာယ္ရွိ၏။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က နဂါး ႀကီးတစ္ေကာင္ နဂါးဘဝကို ရြံ႕မုန္း၍ နဂါး ဘဝမွ လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း ႀကံဆရင္း လူေယာင္ဖန္ဆင္းကာ ရဟန္းခံခဲ့ဖူး၏။ ထို႔ ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ရဟန္းခံခါနီးတြင္ ရဟန္းေလာင္းအား ထိုေမးခြန္းကို   ေမးခိုင္း ေတာ္မူျခင္း   ျဖစ္ေလသတည္း။ ဤသို႔လွ်င္ ‘မႏုေႆာသိ သင္လူသား စင္စစ္ဟုတ္ပါ၏ ေလာ’ဟူေသာ ေမးခြန္းသည္ အဓိပၸာယ္ရွိ ေသာ ေမးခြန္းသာျဖစ္၏။ ဤ၌လည္း ‘သင္ လူျဖစ္ပါၿပီေလာ’ ဟူေသာ ေမးခြန္းကို ေလးေလးနက္နက္ မေတြးတတ္သူတို႔က အပိုေမးခြန္း(ဌပနီယ ပုစၧာ)ဟုထင္ေကာင္း ထင္ႏိုင္ေပ၏။ လူသား မိဘက ေပါက္ဖြား၍ ပခုံးႏွစ္ဖက္ၾကား ဦး ေခါင္းေပါက္ကာမွ်၊မိုးကို ဦးေခါင္းေပးၿပီး ခႏၶာ ကိုယ္ေထာင္၍ သြားကာမွ်၊ လက၊္ေျခ ၊ကိုယ္ အဂၤါ ျပည့္စုံကာမွ်ျဖင့္ ျပည့္ဝေသာ မႏုႆ ေခၚ-လူသား စင္စစ္ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ လူသားမိဘက ေပါက္ဖြားသည္ မွန္ေသာ္လည္း ‘ငါခ်မ္းသာဖို႔၊ငါ့မိသားစု ခ်မ္း သာဖို႔’စသည္ျဖင့္ ေနရာတကာဝယ္ ငါကို ေရွ႕တန္းတင္၍   ျပဳလုပ္၊   ေျပာဆို၊ႀကံစည္ေန လွ်င္ အႏွီပုဂၢိဳလ္သည္ မိုးကို ေက်ာေပး၍ ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းေထာက္ကာ ကန္႔ လန္႕သြားတတ္ေသာ တိရစၧာန္ႏွင့္ ဘာထူး ေတာ့အ့ံနည္း။
တိရစၧာန္ဟုေခၚေသာ ကန္႔လန္႔သြား သတၱဝါတို႔သည္ ေနရာတကာ ငါကို ေရွ႕တန္း တင္တတ္ၾက၏။ ထိုသေဘာကို ထင္ရွားေစ ရန္ ေခြးတစ္အုပ္ကို ေခၚ၍ စားခြက္တြင္ စား ေသာက္ဖြယ္မ်ားပုံကာ ေကြၽးၾကည့္ပါေလ။ တ႐ုန္း႐ုန္း တဝုန္းဝုန္းျဖင့္ ‘ငါ ဝဖို႔သာ အေရး ႀကီးသည္’ဟု  အငမ္းမရ အလုအယက္စား ေသာက္ေနၾကသည္မွာ ငါကို   ေရွ႕တန္းတင္ သည့္သေဘာ အထင္အရွား ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါကို ေရွ႕တန္းတင္ၾကသူ တို႔သည္ လူသားမိဘက ေပါက္ဖြားသည္ မွန္ ေသာ္လည္း တိရစၧာန္ႏွင့္ မထူးၾကေခ်။
အတၴာနတၴံ မနတိ ဇာနာတီတိ မႏုေႆာ။
ကာရဏာကာရဏံ မနတိ ဇာနာတီတိ မႏုေႆာ။
ကုသလာ ကုသလံ မနတိ ဇာနာတီတိ မႏုေႆာ။
မေနာ ဥႆႏၷံ ဧေတသႏၲိ မႏုႆာ။
အက်ဳိးရွိ အက်ဳိးမဲ့၊ အေၾကာင္းဟုတ္၊ မဟုတ္၊ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကို ခြဲျခား၍ သိတတ္ပါမွ ‘မႏုႆလူ’ဟု ေခၚရ၏။ ထိုသို႔ မသိလွ်င္ မႏုႆ-လူမဟုတ္ေပ။ ထက္ျမက္   ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိပါမွ မႏုႆ-လူဟုေခၚ ရ၏။ ထက္ျမက္ေသာ စိတ္ဓာတ္မရွိလွ်င္ မႏုႆ-လူဟု မေခၚႏိုင္ေပ။ အက်ဳိးရွိ အက်ဳိးမဲ့၊အေၾကာင္းဟုတ္ မဟုတ္၊ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ခြဲျခားသိ၍ စိတ္ ဓာတ္ထက္ျမက္ေသာ မႏုႆ-လူသားတို႔ သည္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိုသာ မၾကည့္ၾက၊ အမ်ားခ်မ္းသာေရးကိုလည္း ၾကည့္ၾကေလ သည္။ အဆင့္အတန္းျမင့္သူ မႏုႆျဖစ္ေလေလ အမ်ားေကာင္းက်ဳိး ေဆာင္ရြက္ေလ ေလျဖစ္သည္။ ဘာသာသာသနာ အက်ဳိး သယ္ပိုးေလေလျဖစ္သည္။  ႏွစ္တစ္ရာ အတြင္း   ေပ်ာက္ကြယ္သြားရ မည့္ လူ႕ဘဝတြင္ ေကာင္းက်ဳိးမရွိသည့္ေနရာ ၌ ၿပိဳင္ဆိုင္မေနသင့္ၾကေပ။ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ဘဝ၊ရရွိသည့္ဥစၥာ၊တတ္ကြၽမ္းသည့္ အတတ္ပညာ တို႔ကို မိမိႏွင့္သူတစ္ပါး ေကာင္းက်ဳိးမ်ား ရာ၌သာ အသုံးခ်သင့္ၾကေပသည္။ သန္း ေခါင္စာရင္းမွ မိမိေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့လွ်င္ ကမၻာေလာကေပၚဝယ္ မိမိ၏  ေျခရာ လက္ရာမ်ား က်န္ရစ္ခဲ့ေစသင့္သည္။
ကိုယ္က်ဳိးႏွင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို မငဲ့၊ အမ်ားအက်ဳိးကိုပါ ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ အက်ဳိးရွိ၊ အက်ဳိးမဲ့ကို ခြဲျခားသိႏိုင္ေသာ၊ အေၾကာင္းဟုတ္-မဟုတ္ ခြဲျခား သိႏိုင္   ေသာ၊ ကုသိုလ္-အကုသိုလ္ ခြဲျခားသိႏိုင္ေသာ၊ စိတ္ဓာတ္ထက္ျမက္ေသာ မႏုႆ-လူသားတို႔၏ လုပ္ငန္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မိမိ အပါအဝင္ အားလုံးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ မိမိ ကိုယ္ မိမိျပန္လည္ ေမးျမန္းသင့္ၾကပါသည္။ ‘သင္ လူျဖစ္ပါၿပီေလာ’ဟူ၍…။
အသွ်င္အဘိဇာတာဘိဝံသ                                              http://popularmyanmar.com

Read More

*****စိတ္တည္ၾကည္ျငိမ္းေအးေသာသူ*****

  စိတ္ၾကည္လင္ျငိမ္းခ်မ္းမႈဟူသည္ အသိဥာဏ္ပညာမွ ထြက္ေပၚလာ သည့္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာတစ္ပါး ျဖစ္သည္ ။ ။ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း သည္ မိမိကိုယ့္ကို ေစာင့္ၾကည့္ ထိန္းခ်ဳပ္ေသာ အလုပ္ကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား လုပ္ကိုင္ခဲ့ျခင္း၏ အကိ်ဳးရလဒ္လည္း ျဖစ္ေပ သည္။  စိတ္ၾကည္လင္ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းသည္ အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္မႈ ကို ျပသည္။
               မိမိကိုယ္ကို အေတြးအၾကံမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ သူဟူ၍ သိျမင္နားလည္လာသည္ႏွင့္အမွ် လူသည္ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ ရိွလာ  သည္။ ထိုသို႔ သိေသာသူသည္ အျခားသူမ်ားအားလည္း သူတို႔အေတြးအၾကံအသီးသီး၏ ရလဒ္မ်ား အျဖစ္နားလည္သေဘာေပါက္ကာ မွန္ကန္စြာ သံုသပ္ရႈျမင္ႏိုင္လာသည္။ ထိုအခါ သူသည္ စိတ္ဂနာမျငိမ္ျခင္း၊ ေယာက္ယက္ခတ္ျခင္း၊ ေဒါသအမ်က္ထြက္လြယ္ လႈပ္ရွား ထၾကြလြယ္ျခင္းမ်ား ေလ်ာ့ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မည္။ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကႏွင့္ ေသာက ဗ်ာပါဒမ်ားလည္း ကင္းပကာ ကၠေျႏၵသမၹတိရိွသူ၊ မယိမ္းမယိုင္ ၾကံ့ခိုင္သူ၊ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းသူ ျဖစ္လာေပမည္။
                စိတ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းကာ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းရိွသူသည္ သူတစ္ပါးတို႔ႏွင့္ အသင့္တင့္ အေလ်ာက္ပတ္ဆံုး ဆက္ဆံမႈ ျပဳတတ္၏။ သူႏွင့္ဆက္ဆံရသူမ်ား သည္ သူ၏ကၠေျႏၵရိွမႈ၊ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္မႈတို႔ကို အသိအမွတ္မျပဳဘဲ မေနနိုင္။ သူ႔စိတ္ဓါတ္ ကုိ ေလးစားၾကည္ညိဳကာ သူ႔အား အတုယူ နည္းမီေလာက္သူ၊ အားကိုးယံုၾကည္ေလာက္သူဟူ၍ ခံယူလာၾကမည္ ျဖစ္သည္။
              လူသည္ စိတ္ၾကည္လင္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ရိွေလ သူ၏ ေအာင္ျမင္မႈ၊ သူ၏ ၾသဇာရိွန္၀ါ နွင့္ သူ၏ သတၱိစြမ္းအားတို႔ ပို၍ ၾကီးမား လာေလ ျဖစ္သည္။လူအမ်ားတို႔အေနျဖင့္ တည္ၾကည္ျငိမ္းေအးေသာ သြင္ျပင္မူရာ ရိွသူတို႔ႏွင့္သာ ပို၍ ဆက္ဆံခ်င္တတ္ ၾကေသာ ေၾကာင့္ ပင္တည္း။
            တည္ၾကည္ျငိမ္းေအးေသာသူသည္ အစဥ္ႏွစ္သက္ျခင္း၊ ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္း ခံရျမဲျဖစ္သည္။ သူသည္ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ ႔ေသာ အရပ္၌ ရိွေနသည့္ အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းေသာ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ႏွင့္တူသည္။ မုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ခိ်န္၌ ခိုလံႈရာ ေက်ာက္ေတာင္ အကြယ္အကာတစ္ခုႏွင့္လည္း တူသည္။
            ျငိမ္းေအးေသာ ႏွလံုးသား၊ ခ်ိဳသာေသာ စိတ္ထားႏွင့္ တည္ျငိမ္မွ်တေသာ္ ဘ၀တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ထားသူအား အဘယ္သူ မနွစ္သက္ဘဲ ရိွအံ့နည္း။ မိုးရြာသည္ျဖစ္ေစ၊ ေနသာသည္ျဖစ္ေစ၊ အျခား မည္သည္႔ အေျပာင္းအလဲပင္ေပၚေပါက္ပါေစ ၾကည္လင္ျငိမ္းခ်မ္းေသာ စိတ္ႏွလံုး ပိုင္ရွင္ကား အစဥ္ရႊင္ပ်မည္၊ တည္ျငိမ္မည္၊ က်က္သေရ ရိွေနမည္သာျဖစ္သည္။
             ျပင္ပပတ္၀န္းက်င္ရိွ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေတြ႔ထိသိျမင္ေနသူထဲတြင္ ရုတ္တရတ္ေဒါသ ၀ွန္ကဲ ေပါက္ကြဲျခင္း ေၾကာင့္ သာယာလွပေသာ အေနအထားတစ္ခုကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ ဖ်က္ဆီးမိခဲ့သူေတြ၊ စကားလြန္ ႏႈတ္ကၽြ႔ံမႈေၾကာင့္ မလိုလားအပ္ေသာ ပဋိပကၡေတြ အျငိဳးအာဃာတ မ်ား ပြားမ်ားခဲ့ရဖူးသူေတြ အဘယ္မွ်ရိွခဲ့ပါသနည္း၊ မိမိကိုယ္ကို မထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ႏိုင္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ဘ၀တစ္ခု လံုးပ်က္သုဥ္းခဲ့ရသူ၊ သာယာခ်မ္းေျမ့ျခင္းႏွင့္ကင္းေ၀းခဲ့ရသူေတြ မည္မွ်ရိွပါမည္နည္း။
             မိမိကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ျခင္းသည္ ခြန္အားရိွျခင္းျဖစ္သည္။ မွန္ကန္ေသာ အေတြးသည္ ဦးစီးၾကီးမွဴးႏိုင္စြမ္းရိွေစ၍ တည္ၾကည္ျငိမ္းေအးျခင္းကား တန္းခိုးရိွန္၀ါ ၾကီးမားေစေပသည္။ ေလာက၌ တန္းခိုးစြမး္အား ၾကီးမားသူ ျဖစ္ရန္အတြက္ သင့္ႏွလံုးသား အား တည္ျငိမ္ပါ၊ ေအးေဆးပါ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈရိွပါ ဟူ၍သာ အျမဲတိုက္တြန္းစကား ဆိုပါေလ…။
          ကၽြႏု္ပ္တို႔၌ ခိုင္ခံ့တည္ျငိမ္ေသာ စိတ္မရိွသည့္အခါ ပစၥဳပၹန္အလုပ္၊ ပစၥဳပၹန္ျဖစ္ရပ္တို႔၌ စူးစိုက္ႏိုင္ျခင္း မရိွဘဲ အတိတ္၊အနာဂါတ္သို႔ စိတ္သည္ ပ်ံ႕လြင့္ သြားတတ္၍ ျငီးေငြ႔ျခင္းမ်ား ၊ ပ်င္းမုန္းျခင္းမ်ား၊ အလိုမက်ျခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚလာတတ္ေလသည္။ ထို႔ျပင္ စိတ္၏ ခိုင္ခံ့မႈ မရိွသည့္အခါ ေနာင္တတရားတိုကို ပယ္ေဖ်ာက္ရန္ လည္းေကာင္း၊ ျပဳမွားမိခဲ့ျခင္းမ်ားကို ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ရန္လည္းေကာင္း၊ ရွက္ရြ႔ံဖြယ္ ၾကံဳခဲ့ျခင္းမ်ားကို ထုတ္ပယ္ပစ္ရန္ လည္ေကာင္း မတတ္နိုင္ဘဲ စိတ္၏ မျငိမ္းေအးျခင္းတို႔သာ ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။
            စူးစိုက္ရာတစ္ခုခု၌ စိတ္ကို စူးစိုက္ေလ့က်င့္ျခင္းျဖင့္ ရလာေသာ ခိုင္ခံ့သည္ စိတ္ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အလုပ္၊ ျဖစ္ရပ္၊ စြမ္းေဆာင္မႈတို႔၌ အသံုးခ်ပါက ေလလြင့္တတ္သည့္ စိတ္တို႔ ေလွ်ာ့ပါးသြားႏိုင္သည္။ထိုအခါ ၾကည္သာမႈျဖင့္ ေျပေျပလြင္လြင္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္လာႏိုင္ သည္ ကိုလည္း ၾကံဳရေပလိမ့္မည္။
             လူမႈ ျပသာနာမ်ား၊ အဆင္မေျပမႈမ်ား ေပါမ်ားလွသည့္ ဘ၀၌ ၾကည္သာခ်မ္းေျမ့မႈ၊ ျငိမ္းေအးေျပလြင္မႈ  ရခ်ိန္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၌ နည္းပါးလွ၏။ လူမႈျပသာနာမ်ားကို ေမ့ႏိုင္ရန္ ကာမဂုဏ္အာရံုတို႔၌ ေပ်ာ္စရာမ်ားကို ရွာၾကရ၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုေပ်ာ္စရာတို႔ ဆံုးသည့္အခါ မေက်မခ်မ္းမႈ ပူပင္ေသာကတို႔ အတြင္းသို႔ပင္ ျပန္၍ ေရာက္သြားၾကျပန္သည္။ စိတ္စူးစိုက္ခိုင္ခံ့တည္ျငိမ္မႈ က်င့္စဥ္ကို ေလ့က်င့္ထားေသာ ပုဂၢိဳလ္မွာမူ စူးစိုက္စ၇ာ တစ္ခုခု၌ စိတ္ကို စူးစိုက္ေနျခင္းျဖင့္ စိတ္၏ ျငိမ္းေအး ေျပလြင္မႈကို အမ်ားဆံုး ရယူလ်က္ရိွ၏။ ထိုသုိ႔ အေလ့ အက်င့္ မ်ားလာေသာ ပုဂၢိဳလ္၌ ျပဳဆဲ၊ လုပ္ဆဲ အလုပ္ကိစၥတို႔ၾကားမွ လြတ္ေနေသာ အခ်ိန္ကေလးတို႔၌ပင္ မိမိစူးစိုက္ေလ့က်င္ထားေသာ  အာရံုနမိတ္ကို ေဖာ္ယူ၍ စူးစိုက္ေနရန္ တတ္ႏိုင္ၾကသည္။ ထိုအခါ စိတ္သည္ ေလလြင့္မႈ၊ စိုးရိမ္ေသာကျဖစ္မႈ၊ မေက်ခ်မ္းမႈတို႔မွ လြတ္ကာ ျငိမ္းေအး ေျပလြင္ျခင္းကိုရလ်က္ လုပ္ဆဲ အလုပ္၌လည္း ၾကည္သာစြာ  လုပ္ကိုင္လာႏိုင္ေလသည္။
..........................

www.newworldnanda.ning.com

 ကမ ၻာသစ္ Fan

Read More

****အရွင္ ဇ၀န ( ေမတၱာရွင္ - ေရႊၿပည္သာ ) ဓမၼ အေမးအေၿဖမ်ား****

ေမး။    ။ ဘာသာတရားတစ္ခုကို ကိုးကြယ္ရာမွာ ယံုၾကည္မႈအျပင္ ဘယ္လိုအရာေတြလိုအပ္ပါသလဲဘုရား။

ေျဖ။    ။ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္မႈပညာ လိုအပ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ တျခားဘာသာအားလံုးရဲ ့သိသိ သာသာ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ အခ်က္တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့တျခားဘာသာေတြက ယံုၾကည္မႈ(သဒၶါ)တစ္ခုနဲ႕ပဲတည္ေဆာက္ထားတယ္၊ ဗုဒၶဘာသာကေတာ့
ယံုၾကည္မႈ(သဒၶါ)၊ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္မႈ(ပညာ)ႏွစ္ခုလံုးနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ပါပဲ။

အဂၤုတၱိဳရ္ပါ႒ိေတာ္၊ ကလ်ာဏမိတၱသုတ္မွာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရမယ့္ ဆရာေကာင္းရဲ႕အဂၤါ(၇)ခ်က္ ေဟာထားပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ -

   ၁။ ရိုေသထိုက္ေသာဂုဏ္
   ၂။ ခ်စ္ခင္ထိုက္ေသာဂုဏ္

   ၃။ ခ်ီးမြမ္း ထိုက္ေသာဂုဏ္

   ၄။ တပည့္လြဲမွားေနလွ်င္ ဆံုးမရဲသည့္ဂုဏ္
   ၅။ တပည့္ကေမးလာလွ်င္ ေက်နပ္ေအာင္ ေျဖဆိုႏိုင္သည့္ဂုဏ္
   ၆။ နက္နဲသည့္တ၇ားကို ေဟာၾကားႏိုင္ေသာဂုဏ္
   ၇။ အက်ိဳးမ်ားရာကို ညႊန္ျပႏိုင္သည့္ဂုဏ္ တို႔ပါပဲ။

ရိုေသထိုက္၊ ခ်စ္ခင္ထိုက္၊ ခ်ီးမြမ္းထိုက္တဲ့ဂုဏ္ဆိုတာ
ဒါန= ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲျခင္း၊ ေလာဘနည္းျခင္း၊
ေပယ်၀ဇၹ = ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ စကားကိုေျပာျခင္း၊ ေဒါသနည္းျခင္း
အတၱစရိယ= တပည့္တို႔၏ ေကာင္းက်ိဳးကို က်င့္ျခင္း (ပရဟိတ စိတ္ဓါတ္ရွိျခင္း)၊
သမာနတၱတာ = တပည့္ႏွင့္ တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံျခင္း (မာနကင္းျခင္း) တို႔ပါပဲ။
တရားစစ္တရားမွန္ရဲ႕ ဂုဏ္အဂၤါေတြကိုလည္း အဂၤုတၱိဳရ္ပါ႒ိေတာ္၊ ေကသမတၱိသုတ္
မွာ ေဟာထားတာက -

၁။ အျပစ္ကင္းျခင္း(သတ္ျဖတ္မႈ၊ ညွင္းဆဲမႈမပါျခင္း)၊
၂။ ေကာင္းက်ိဳးကို လက္ေတြ႕ေပးစြမ္းႏိုင္ျခင္း၊
၃။ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းမ်ားက မကဲ့ရဲ႕ျခင္း။
၄။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစေသာ ကိေလသာဆိုးမ်ားကို ပယ္သတ္ေပးႏိုင္ျခင္း စသည့္တို႔ပါပဲ။ အက်ယ္ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဆရာေတာ္ေရးတဲ့ဆရာေကာင္းကိုရွာေဖြျခင္း စာအုပ္နဲ႕ အရႈံးမရွိေသာ ဒႆန စာအုပ္တို႔မွာ ဖတ္ရႈ႕ ႏိုင္ပါတယ္

....................................

ေမး။   ။ ဗုဒၶဘာသာကို ကုိးကြယ္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ စစ္မွန္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ဘာေတြ လိုအပ္ပါသလဲဘုရား။

ေျဖ။   ။ ကမၼႆကတာသမၼာဒိ႒ိ = ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းက်ိဳးရမယ္၊ ဆိုးတာလုပ္ရင္ ဆိုးက်ိဳးရမယ္ဆိုတဲ့ အေျခခံ ဥာဏ္အျမင္မွန္ၾကီး ရွိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း တျခားဘာသာမ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာဟာအေရွ႕နဲ႔အေနာက္၊ သမုဒၵရာဟိုဘက္ကမ္းနဲ႔ ဒီဘက္ကမ္း၊ ေျမျပင္နဲ႔မိုးေကာင္းကင္လို ကြဲျပားျခားနားလွပါတယ္။
တျခားဘာသာဘုရားေတြက မင္းတို႔လူသားေတြကို ငါဖန္းဆင္းထားတာလို႔ေဟာတယ္။ ေဂါတမဗုဒၶကေတာ့ မင္းတို႔ လူသားေတြကို ဖန္းဆင္းတာဟာမင္းတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲလို႔ ေဟာတယ္။ သူတို႔ဘုရားရွင္ေတြဟာေမတၱာရွင္၊ကရုဏာရွင္လည္း မွန္တယ္။ ဖန္ဆင္းတာလည္းမွန္တယ္ဆိုရင္-
၁။ အသက္ရွည္တဲ့သူေတြ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္၊ အသက္တိုတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္းသင့္ဘူး။
၂။ အနာေရာဂါကင္းတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေအာင္သာ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္။ အနာေရာဂါမ်ားတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္း သင့္ဘူး
၃။ ရုပ္လွတဲ့သူေတြခ်ည္းျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္၊ရုပ္ဆိုးတဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္းသင့္ဘူး
၄။ အေျခြရံမ်ားတဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္သာ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္။ အေျခြရံနည္းတဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္းသင့္ဘူး။
၅။ ဆင္းရဲသူေတြျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္းသင့္ဘူး။ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္သာ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္။
၆။ အမ်ိဳးယုတ္သူေတြျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္းသင့္ဘူး။ အမ်ိဳးျမတ္သူေတြခ်ည္းျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္။
၇။ ဥာဏ္ထိုင္းသူေတြျဖစ္ေအာင္ မဖန္ဆင္းသင့္ဘူး။ ဥာဏ္ေကာင္းသူေတြခ်ည္းျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္းသင့္တယ္။

ဒီေမးခြန္းေတြကို ေထာက္ဆၾကည့္လိုက္ရင္ လူသားေတြကို တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးက ဖန္ဆင္းတာမဟုတ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ လူသားေတြဟာ မိမိကုိယ္မိမိ ဘယ္လိုဖန္ဆင္းခဲ့သလဲဆိုတာကို ဘုရားရွင္က ဥပရိပဏၰာသပါ႒ိေတာ္၊ စူဠာကမၼ၀ိဘဂၤသုတ္မွာ အခုလို ေဟာထားတယ္။

(၁) သူ႔အသက္သတ္သူမွာ အသက္တိုျပီး၊ မသတ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္သူမ်ားမွာ အသက္ရွိပါသည္။
(၂) သူတစ္ပါးကို ညွင္းဆဲသူမ်ား အနာေရာဂါမ်ားျပီး၊ သနားေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားအနာေရာဂါ ကင္းပါသည္။
(၃) ေဒါသၾကီးသူမ်ား အရုပ္ဆိုးျပီး ၊ေမတၱာထားသူမ်ား ရုပ္လွပါသည္။
(၄) ကိုယ့္ထက္သာတာကို မနာလိုသူမ်ား အေျခြရံနည္းျပီး ၊ ကိုယ့္ထက္သာတာကို ၀မ္းေျမာက္သူမ်ား အေျခြရံ မ်ားပါသည္။
(၅) မေပးလွဴသူမ်ား ဆင္းရဲျပီး ၊ ေပးလွဴသူမ်ားခ်မ္းသာပါသည္။
(၆) အသက္သိကၡာဂုဏ္၀ါၾကီးသူေတြကို မရိုေသသူမ်ား အမ်ိဳးယုတ္ျပီး၊ ရိုေသသူမ်ား အမ်ိဳးျမတ္ပါသည္။
(၇) မသိတာကို ေမးျမန္းသူမ်ား ညဏ္ေကာင္းျပီး၊ မသိတာကို မေမးျမန္းသူမ်ား ညဏ္ထိုင္းပါသည္။

ဒီအေမးအေျဖေတြကိုၾကည့္ျပီး ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္ေတြ ျပတ္သားစြာ ယံုၾကည္ထားရမွာက အိမ္ေထာင္းေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး ကိစၥေတြ အဆင္ေျပတာဟာ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ျဖစ္ျပီး အဆင္မေျပတာဟာ အကုသုလ္ကံေၾကာင့္ဆိုတဲ့အခ်က္ကိုပါပဲ။ အက်ယ္ခဲ့်ျပီး ထပ္ဆင့္သိသင့္တာက -
ေျမြ၀င္ ပ်ားစြဲျခင္းေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတယ္လို႔ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ(ဟိႏၵဴ၀ါဒ)။
အလုပ္ၾကိဳးစားျခင္း၊ ကုသုလ္ရွိျခင္း ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတယ္လို႔ ယူဆရင္
ဗုဒၶ၀ါဒ။

ဖြတ္တက္လို႔ ၊ ဠင္းတနားလို႔ ဆင္းရဲတယ္၊ ခိုက္တယ္လို႔ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။အလုပ္မလုပ္လို႔၊ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး ေလာင္းကစားလုပ္လို႔၊
အကုသုလ္ရွိလို႔ဆင္းရဲတယ္လို႔ယူဆမွ ဗုဒၶ၀ါဒ။ လက္ယပ္ေခၚတဲ့ အရုပ္ကေလးရွိလို႔၊ ပုလင္းအစိမ္းထဲမွာႏွင္းဆီပြင့္စိုက္ထားလို႔ ၊ ပိုက္ဆံနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ဇီးကြက္ရုပ္(လာဘ္ေခၚအေဆာင္ကပ္ျပား)ရွိလို႔ ေစ်းေရာင္းေကာင္းတာလို႔ ယူဆရင္ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ ၀ိရီယ၊ ဥာဏ္ယွဥ္၊ ေစတနာ၊ ေမတၱာထားျပီး ေရာင္းလို႔ေစ်းေရာင္းေကာင္းတယ္ ယူဆမွ ဗုဒၶ၀ါဒ။
ရက္ရာဇာမွ ေကာင္းက်ိဳးေပးျပီး ျပႆဒါးက မေကာင္းက်ိဳးေပးတယ္လို႔ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ ကုသုိလ္က ေကာင္းက်ိဳးေပးျပီး အကုသိုလ္က မေကာင္းက်ိဳးေပးတယ္လို႔ယူဆမွ ဗုဒၶါဒ။

စေန၊ တနဂၤေႏြအစရွိေသာ ျဂိဳဟ္ေတြဟာ ေကာင္းက်ိဳးေပးတယ္လို႔ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ ကုသုိလ္၊ အကုသိုလ္က ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးေပးတယ္ယူဆမွ ဗုဒၶါဒ။ ခရီးသြားတဲ့အခါ နဂါးလွည့္သင့္မႈ မသင့္မႈေၾကာင့္ေကာင္းက်ိဳး၊ဆိုးက်ိဳးေပးတယ္လို႔ ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ ကုသုိလ္၊ အကုသိုလ္ကေကာင္းက်ိဳး၊ဆိုးက်ိဳးပးတယ္လို႔ယူဆမွ ဗုဒၶါဒ။
စံုဂဏန္း၊ မဂဏန္း၊ (၁၃)ဂဏန္း၊ ကိုးဂဏန္းေတြက ေကာင္းက်ိဳး၊ဆိုးက်ိဳးေပးတယ္လို႔ ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ ကုသုိလ္၊ အကုသိုလ္က
ေကာင္းက်ိဳး၊ဆိုးက်ိဳးပးတယ္လို႔ယူဆမွ ဗုဒၶ၀ါဒ။ အသုဘယာဥ္ကို ေက်ာင္း၀ိုင္းထဲ အိမ္၀ိုင္းထဲထားရင္၊ ျမိဳ႕ျပင္ ရြာျပင္မွာ
ဆံုးတဲ့ရုပ္အေလာင္းကို ျမိဳ႕ထဲရြာထဲျပန္သြင္းရင္ ျမိဳ႕ခုိင္တယ္၊ ရြာခိုက္တယ္လို႔ယူဆရင္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ျမိဳ႕၊
ရြာကိုမခိုင္ အကုသိုလ္ေၾကာင့္သာ ျမိဳ႕၊ ရြာကို ခိုက္တယ္လို႔ ယူဆမွဗုဒၶ၀ါဒ။

အေလာင္းကိုင္တာခ်င္းတူပါလ်က္ သဘရာဇာကို အေ၀းမွေရွာင္ျပီး၊ဆရာ၀န္ျဖစ္မည့္သူကို သားမက္ဖမ္းျခင္းသည္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ အယူအဆြဲ မရွိဘဲႏွစ္ဦးလံုးကို တန္းတူဆက္ဆံျခင္းသည္ ဗုဒၶ၀ါဒ။

ဒကိၡဏသာခါရုပ္ပြားကို ကိုးကြယ္လွ်င္ မီးကြင္းသည္၊ ဆင္းစီးျမင္းရံဘုရားကို
ကိုးကြယ္လွ်င္ စီးပြားတတ္သည္၊ ဇမၺဳပတိခၽြတ္ခန္း(မကိုဋ္စလြယ္ဆင္) ဘုရားကို
ကိုးကြယ္လွ်င္ ရာထူးတတ္သည္ဟု ယူဆ၍ ကိုးကြယ္လွ်င္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။

ဒကိၡဏသာခါရုပ္ပြားကိုထုလုပ္လွ်င္ ဗုဒၶ၏သပၸါယ္ေသာ ရုပ္လကၡဏာကိုဖ်က္ဆီးရာေရာက္သည္။ ဆင္စီး ျမင္းရံဘုရားကို ထုလုပ္လွ်င္ ဘုရားရွင္၏မဟာကရုဏာကို ျပက္ရယ္ျပဳရာေရာက္သည္။ မကိုဋ္စလြယ္ဆင္ရုပ္ပြားကိုထုလုပ္လွ်င္ ရဟန္းတစ္ပါးကို ယုတ္နိမ့္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ားျဖင့္၀တ္ဆင္ေပးရာေရာက္သည္ဟု ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ျပီး ထိုပံုမ်ိဳးကို မကိုးကြယ္ဘဲရဟန္းႏွင့္တူေသာ ထိုရုပ္ပြားေတာ္ကိုသာ ကိုးကြယ္ျခင္းသည္ ဗုဒၶ၀ါဒ။

လူေသျပီး ခုႏွစ္ရက္လည္မွ အိမ္မွာထြက္သည္ဟုယူဆလွ်င္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ စုတိေနာက္ပဋိသေႏၶျဖစ္သည္၊ သို႔မဟုတ္ ေသျပီးစကၠန့္မျခားဘဲ ေနာက္ဘ၀သစ္၌ခ်က္ခ်င္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆလွ်င္ ဗုဒၶ၀ါဒ။
မိမိေကာင္းစားခ်မ္းသာဖို႔ အဓိကထားျပီးလွဴလွ်င္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ခ်မ္းသာဖို႔ အဓိကထားျပီး လွဴလွ်င္္ ဗုဒၶ၀ါဒ။
၀ါတြင္းကာလ၌ အိမ္မေျပာင္းေကာင္းဟု ယူဆလွ်င္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ အဆင္သည့္အခ်ိန္တြင္ေျပာင္းေကာင္းသည္ဟု ယူဆလွ်င္ ဗုဒၶ၀ါဒ။

လကၡဏာတြင္ အာယုလမ္းေၾကာင္းရွည္ေသာေၾကာင့္ အသက္ရွသည္သည္၊အာယုလမ္းေၾကာင္းတိုေသာေၾကာင့္ အသက္တိုသည္ဟု ယူဆလွ်င္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ။ သူ႔အသက္ကို မသက္ျခင္း၊ သူတစ္ပါးအသက္ရွည္ခြင့္ရေအာင္ ေဆး၀ါးလွဴဒါန္းျခင္းဟူေသာ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ အသက္ရွည္သည္၊သူတစ္ပါးအသက္ကိုသတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာအကုသိုလ္ေၾကာင့္ အသက္တိုသည္ ဟု ယူဆလွ်င္
ဗုဒၶ၀ါဒ။ အာယုလမ္းေၾကာင္းသည္ သေကၤတနိမတ္သာ ျဖစ္သည္။

ဤကား လူငယ္တစ္ေယာက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္းျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေျခခံလိုအပ္ေသာ အခ်က္တည္း။

--------------------------



ေမး။   ။ဗုဒၶဘာသာ၀င္ လူငယ္ေတြအတြက္ ကံလမ္းႏွင့္ ဥာဏ္လမ္းကိုကြဲကြဲျပားျပား နားလည္ေအာင္ မိန္႔ေတာ္မူပါဘရား။


ေျဖ။   ။ ဒါန-သီလ-သမထဟူေသာ ကံလမ္းသည္ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာဟူေသာ သုဂတိဘ၀သို႔ေပးပို႔ႏိုင္စြမ္း။ မဂၢင္ရွစ္ပါး ဟူေသာ ၀ိပႆနာဥာဏ္လမ္းသည္ နိဗၺာန္အထိပို႔ေပးႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒါန-သီလ-သမထ ကုသိုလ္ျပဳရာ၌ပင္ ဥာဏ္ယွဥ္ႏိုင္လွ်င္ ေလာကီခ်မ္းသာကိုသာမက ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာအထိ ရႏိုင္သည္။

         ဗုဒၶလက္ထက္က ပုဏၰားၾကီးတစ္ဦးသည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ၾကားထဲကႏို႔ထမင္း တစ္ပန္းကန္ႏွင့္ အ၀တ္စ တစ္စကို မည္သည့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွမထားဘဲအရွင္သာရိပုတၱာ အား လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ဤကုသိုလ္သည္ ကိေလသာကုန္ရာနိဗၺာန္ကို ရဖို႔ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ပါေစ ဟုသာ ဆုေတာင္းခဲ့သည္။ဤကုသိုလ္ေၾကာင့္ ေနာက္ဘ၀တြင္ သူေဌးသားျဖစ္ျပီး (၇)ႏွစ္သား အရြယ္ႏွင့္
ရဟႏၱာ ျဖစ္ခဲ့သည္။

(မွတ္ခ်က္)။     ။ ဤဇာတ္လမ္းအက်ယ္ကို စာေရးသူေရးေသာ
ပါရမီထိုက္ေသာဒါနႏွင့္ ပါရမီမထိုက္ေသာဒါန စာအုပ္တြင္ ဖတ္ရႈ႕ႏိုင္ပါသည္။

--------------------------



ေမး။   ။ ရွင္အဟံႏွင့္ အေနာ္ရထာတို႔လက္ထက္က စတင္ျပန္႔ပြားခဲ့တဲ့ ဗုဒၶသာသနာဟာ အခုခ်ိန္အခါမွာ ဘယ္အေျခ အေနထိ ဆိုက္ေရာက္ေနပါျပီလဲ ဘုရား။

ေျဖ။   ။ အေရအတြက္မ်ားျပားလာေသာ္လည္း အရည္အခ်င္းနည္းပါးေနပါေသးသည္။ ဗုဒၶ၏တပည့္သာ၀က အမည္ခံ ထားေသာ္လည္း ဗုဒၶႏွင့္ဆန့္က်င္ဘက္ အရွင္ေဒ၀ဒတ္၏ က်င့္ထံုးမ်ားကို က်င့္သံုးသူ ရဟန္းရွင္လူက မ်ားေနသည္။ ဘာသာေရး၀န္ထမ္း၊
ပညာေရး၀န္းထမ္း၊ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္း၊ ကာကြယ္ေရး၀န္ထမ္းစေသာ အမ်ားစုသည္ မိမိကို တကယ္လိုအပ္သည့္ ေနရာမ်ားသို႔ မသြားလိုၾကပဲ ေငြမ်ားမ်ားရမည့္ေနရာသို႔ ေရာက္ေအာင္ အထက္သို႔ လာဘ္ထိုးျခင္းမ်ိဳးျဖင့္လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းပင္။ အရွင္ေဒ၀ဒတ္၏အသာစံလမ္းစဥ္သို႔ လိုက္ေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

         အေတြးအေခၚနည္းသူက ျမန္မာျပည္တြင္သာသနာၾကီးစည္းကားတိုးတတ္ေနသည္၊ သကၤန္းေရာင္မ်ား ၀ါး၀င္းေနသည္ဟု ေျပာသည္။အေတြးအေခၚရွိသူက သာသနာၾကီး အသက္ဆံုးကာနီးလို႔ ၀မ္းေဖာ၀မ္းေရာင္လိုက္ေနတာဟုေျပာသည္။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္၍ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။အရွင္ေဒ၀ဒတ္ႏွင့္ ဗုဒၶ၏ လမ္းစဥ္ကို ယွဥ္ျပလိုက္ပါသည္။

         အသာစံျခင္းလမ္းစဥ္ကို အရွင္ေဒ၀ဒတ္ တည္ေထာင္ခဲ့သည္။အသာစံျခင္းဟူသည္ ပယ္သတ္ရမည့္ သမုဒၵယ သစၥာေခၚ တဏွာကို
သိမ္းပိုက္ထားျခင္းျဖင့္သည္။ အသာစံျခင္း၏ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္သည္ အပါယ္ေလးပါးျဖစ္သည္။ အသာစံျခင္း၀ါဒကို တည္ေထာင္ခ့ဲသည့္
အရွင္ေဒ၀ဒတ္ကိုယ္တိုင္ ယခုအခါ အ၀ီစိငရဲသို႔ က်ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္သည္။

အနာခံျခင္းလမ္းစဥ္ကို ဗုဒၶတည္ေထာင္ခဲ့သည္။ အနာခံျခင္းဟူသည္ သမုဒၵယသစၥာေခၚတဏွာကို လက္ေတြ႔ အလုပ္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အနာခံျခင္း၏ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္သည္ နိဗၺာန္။ အနာခံ၀ါဒကို တည္ေထာင္ခဲ့သည့္
ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္။

--------------------------

ေမး။   ။ ရႈပ္ေထြးေပြလီတဲ့ လူ႔ေလာကမွာ တပည့္ေတာ္တို႔ ပုထုဇဥ္လူသားေတြဟာေလာကရဲ႕ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ရွာေဖြရင္း ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္တဲ့ေနရာမွာပစၥဳပၸန္ဘ၀လမ္းညႊန္ႏွင့္ တမလြန္ဘ၀လမ္းညႊန္ ေရာေထြးသတ္မွတ္ ၾကတဲ့အေပၚမွာ
ဆရာေတာ္ ၾသ၀ါဒေပးပါဦး ဘုရား။


ေျဖ။   ။ ကိေလသာအျပည့္ရွိတဲ့ ပုထုဇဥ္ေတြ တည္ထြင္ေသာ၀ါဒလမ္းစဥ္မွန္သမွ်ဘက္လိုက္မႈဆိုတာ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကိေလသာအားလံုး ကုန္ခမ္းျပီးျဖစ္တဲ့ဘုရားရွင္ရဲ႕ လမ္းစဥ္ကေတာ့ ဘက္လိုက္မႈတို႔ အပိုအလိုတို႔ဆိုတာ မရွိပါဘူး။

         အဂၤုတၱိဳရ္ပါ႒ိေတာ္ မွာ ဒကာတစ္ေယာက္က အခုလို ေမးျမန္းဖူးပါသည္။တပည့္ေတာ္တို႔ဟာ ပုထုဇဥ္ေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ အခုဘ၀မွာလည္း ေကာင္းေကာင္း၀တ္၊ေကာင္းေကာင္းစားျပီး သားမယားႏွင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနလိုပါတယ္။တမလြန္ဘ၀က်ရင္လည္း နတ္ျပည္မွာ ခ်မ္းသာစြာ နတ္စည္းစိမ္ကို ခံစားခ်င္ပါတယ္။ ဒီလိုပစၥဳပၸန္၊ တမလြန္ခ်မ္းသာ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ရေစမည့္နည္းလမ္းကို
ညႊန္ျပပါတဲ့။ ဘုရားရွင္က ယခုလို ညႊန္ျပေပးတယ္။

         စီးပြားေရးကို သမၸဒါေလးပါးန႔ဲအညီ ျပည့္စံုေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ျပီး

         ၁။ ဘုရားရတနာကို တကယ္ၾကည္ညိဳမယ္။
         ၂။ တရားရတနာကို တကယ္ၾကည္ညိဳမယ္။
         ၃။ သံယာရတနာကို တကယ္ၾကည္ညိဳမယ္။

         ၄။ ငါးပါးသီလကို တကယ္ လံုျခံဳေအာင္ေစာင့္မယ္ ဆို၇င္ ပစၥကၡ၊
သံသရာႏွစ္ျဖာလံုး ခ်မ္းသာေစႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ သမၸဒါေလးပါး အက်ယ္ကိုေတာ့စာေရးသူေရးသားတဲ့ ေမတၱာျဖင့္ စီးပြားရွာျခင္း စာအုပ္မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

--------------------



ေမး။    ။ အရွင္ဘုရား ေရးသားထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ သာသနာျပဳျခင္းႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ဘုရားတည္ျခင္းႏွစ္မ်ိဳးကိုေဖာ္ျပထားပါသည္။ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တာက ေျမျပင္မွာ ေစတီပုထိုးတည္ရျခင္းရဲံ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ေရွးျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ပုဂံလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ဘာေၾကာင့္
ေစတီပုထိုးအမ်ားအျပား တည္ရသလဲဆိုတာကို သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။


ေျဖ။    ။ ေရွးျမန္မာေတြဟာ အလြန္ေလာဘ နည္းၾကပါတယ္။ စား၀တ္ေနေရးကိုပိုရင္က်န္တာ အားလံုး လွဴပစ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လွဴတယ္ဆိုရင္ ဘုရားတည္တာနဲ႔ေက်ာင္းေဆာက္ တာေလာက္ကိုပဲ  သိၾကပါတယ္။ ဘုရားတည္တဲ့ေနရာမွာလည္း
ေျမျပင္မွာ တည္တဲ့ ဘုရားေလာက္ကိုပဲ သိၾကပါတယ္။

         ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းက ဘာသာျခားတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာဘုရားတည္ဖို႔အထိ အျမင္မက်ယ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အဂၤလိပ္ေတြ၀င္လာတဲ့အခါႏွလံုးသားမွာ ဗုဒၶဘာသာဘုရားတည္ျပီးသား မရွိရွာေသးတဲ့ ကခ်င္၊ ကယား၊
ခ်င္းစေသာ တိုင္း ရင္းသားေတြဟာ ခရစ္ယာဥ္ဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာပါ။


ႏွလံုးသား၀ယ္ ဘုရားတည္

ေရေျမေတာေတာင္၊ လွ်ိဳေျမာင္အၾကား

ျပဳတည္ထားသည့္၊ ရုပ္ပြားတစ္လီ

ေစတီပုထုိး၊ အမ်ိဳးအမ်ိဳးကား

ေဘးဆိုးအႏၱရယ္၊ အသြယ္သြယ္ေၾကာင့္

ေပ်ာက္ကြယ္ခဏ ၊ ပ်က္စီးရ၏။

ႏွလံုးသားတြင္၊ ဌာပနာသြင္း၍

မယြင္းတည္ထား၊ ျမတ္ဘုရားကား

ျမတ္တရားကာ ၊ ျမတ္သံဃာကား

ေဘးဆိုးအႏၱရယ္၊ အသြယ္သြယ္ေၾကာင့္

ေပ်ာက္ကြယ္မရွိ၊ တည္တံ့ဘိ၏


(တိပိဋကဓရ ေယာဆရာေတာ္)



အုိးမဖုတ္ခင္၊ အိုးလုပ္စဥ္၀ယ္

အိုးတြင္ခပ္ႏွိပ္၊ တံဆိပ္မွတ္က

မျပတ္မစဲ၊ အိုးပင္ကြဲလည္း

အျမဲတေစ၊ တည္ရွိေနသို႔

ေထြေထြေသြးသား၊ ကေလးမ်ား၌

ဘုရားတံဆိပ္၊ ဘာသာစိတ္ကို

ခပ္ႏွိပ္ႏိုင္မွ၊ သက္ဆံုးၾကေအာင္

ဗုဒၶ၀ါဒီ၊ စြဲ၍တည္မည္

ကိုယ္စီခပ္ႏွိပ္ေစသတည္း

(အမရပူရျမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶရံုဆရာေတာ္)

 -----------------------------------------

ေမး။    ။ ၀ိပႆနာကို စတင္က်င့္ၾကံေတာ့မယ့္ သူတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုအရာေတြလိုအပ္ပါသလဲဘုရား။

ေျဖ။    ။ ေဗာဓိမင္းသားႏွင့္ ဘုရားရွင္တို႔၏ အေမးအေျဖတို႔ကိုေလ့လာလိုက္လွ်င္ ယခုေမးခြန္း၏ အေျဖကို ေျဖထားျပီးသား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။

မင္းသား။        ။ ဘုရားရွင္ႏွင့္ ေတြ႔သူတိုင္း မဂ္ဖိုဟ္ကို ရၾကပါသလားဘုရား။

ဗုဒၶ      ။        ။ ဤေမးခြန္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သင့္ကိုပင္ငါဘုရားျပန္၍ေမးမည္။ သင္သည္ ဆင္စီးခၽြန္းကိုင္ အတတ္ပညာကို တတ္၏ေလာ။

မင္းသား။        ။ တတ္ပါသည္ဘုရား။

ဗုဒၶ      ။        ။ လူတစ္ေယာက္သည္ သင့္ထံသို႔ ဆင္စီးခၽြန္းကိုင္အတတ္ပညာသင္ရန္လာ၏ ထိုသူသည္ ဆရာျဖစ္ေသာ သင့္အေပၚတြင္ ယံုၾကည္မႈမရွိ။အနာေရာဂါဒဏ္ကိုလည္းခံစားေနရ၏။ ရိုးသားမႈမရွိ၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ၏။ပ်င္းရိ၏၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈမရွိ။ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေသာ အသိဥာဏ္လည္းမရွိ။ယင္းအဂၤါႏွင့္ျပည့္စံုေသာသူသည္ ဆင္စီးခၽြန္းကိုင္ အတတ္ပညာကို သင္၍
တတ္ေျမာက္မည္ေလာ။

မင္းသား။       ။ ဤအဂၤါငါးခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုသူကို မဆိုထားႏွင့္ဤအဂၤါငါးခ်က္ထဲမွ တစ္ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုလွ်င္ပင္ ဆင္စီး ခၽြန္းကိုင္
အတတ္ပညာကိုသင္၍ မတတ္ေျမာက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။

ဗုဒၶ    ။    ။ မင္းသားအျခားသူ တစ္ေယာက္သည္ကား ဆရာျဖစ္ေသာ သင့္အေပၚတြင္ယံုၾကည္မႈရွိ၏။ အနာေရာဂါကင္းျပီး က်န္းမာေရးေကာင္း၏။ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈမရွိ။ ရိုးေျဖာက္၏။ မပ်င္းရိ၊ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈရွိ၏။ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေသာ ဥာဏ္ပညာလည္းရွိ၏ ထိုအဂၤါငါးခ်က္ႏွင့္ျပည့္စံုေသာသူသည္ သင့္ထံ၌ဆင္စီးခၽြန္းကိုင္အတတ္ပညာကို သင္ယူမည္ဆိုလွ်င္ တတ္ပါမည္ေလာ။

မင္းသား။        ။ ျမတ္စြာဘုရား ဤအဂၤါငါးခ်က္လံုးႏွင့္ ျပည့္စံုသူကိုမဆိုထားႏွင့္၊ ဤအဂၤါငါးခ်က္ထဲမွ တစ္ခ်က္ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုလွ်င္ပင္
ဆင္စီးခၽြန္းကိုင္ အတတ္ပညာကို တတ္ႏိုင္ပါသည္။

ဗုဒၶ     ။       ။ မင္းသား ထို႔အတူပင္ အၾကင္သူတစ္ေယာက္သည္ ငါဘုရားအေပၚယံုၾကည္မႈမရွိ၊ အနာေရာဂါဒဏ္ ကိုလည္း ခံစားေနရ၏။ မရိုးသားေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ၏။ ပ်င္းရိ၏။ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈမရွိ။ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေသာအသိပညာလည္းမရွိ။ ထိုအဂၤါငါးခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုသူသည္ ငါဘုရားႏွင့္ေတြ႔ေသာ္လည္း မဂ္ဖိုလ္ကို မရႏိုင္။အျခားသူ တစ္ေယာက္သည္ကား-

         ငါဘုရားအေပၚ ယံုၾကည္မႈရွိ၏။ အနာေရာဂါကင္းျပီး က်န္းမာ၏ ။ရိုးသား၏၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈမရွိ။ မပ်င္းရိ၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈရွိ၏။ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ႏိုင္ေသာ ပညာလည္းရွိ၏။ထိုအဂၤါငါးခ်က္ႏွင့္ျပည့္စံုသူကား
ငါဘုရားႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ မဂ္ဖိုလ္ကို ရႏိုင္ေပသည္။
http://newworldnanda.ning.com

Read More

ရဟန္းေတာ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မႏၱေလးခရီးစဥ္မွစ၍ ရဟန္းပ်ဳိမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရးတက္ႂကြစြာေဆာင္ရြက္မႈမ်ား အင္တာနက္၊ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္း စသည့္သတင္းမ်ား၌ က်ယ္ျပန္႔စြာ ေတြ႕ရွိရေပသည္။

ဒီမိုကေရစီကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္း၊ လူ႔အခြင့္အေရးကို လုိလားေတာင့္တျခင္း၊ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးကို လုိလားေတာင့္တျခင္း စေသာအေျခခံအေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ တစ္ပြင့္တည္းေသာၾကယ္၊ တစ္ခုတည္းေသာ အိမ္မက္ျဖစ္သည့္ “ေအာင္ဆန္းေသြးဇာနည္” ကို အင္တိုက္အား တိုက္ ေထာက္ခံႀကိဳဆိုၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

သို႔ေသာ္ လူငယ္ (ရဟန္းပ်ဳိ) မ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ စိတ္ခံစားမႈကိုဦးစားေပးကာ ပါးမွာစေတကာကပ္ျခင္း၊ နဖူးစည္းျခင္း၊ အလံကိုင္ လႊင့္ျခင္း၊ ဗီႏိုင္းမ်ားေထာင္ျခင္း၊ ဓာတ္ပုံမ်ားေျမႇာက္တင္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္၍ လြန္လြန္ကဲကဲ အားေပးလာၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရေပသည္။

မီဒီယာမ်ားကလည္း လြန္ကဲေသာအားေပးမႈမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးေဖာ္ျပၾကသျဖင့္ က်န္ရဟန္းသံဃာမ်ား ဂုဏ္သိကၡာထိခုိက္ရေလာက္ ေအာင္ ဣေႁႏၵပ်က္၊ အရွက္မဲ့စြာအားေပးမႈမ်ားကို တကမၻာလုံးက သတိထားမိၾကေပသည္။

“လူဆုိသည္မွာ ႏုိင္ငံေရးသတၱ၀ါျဖစ္သည္” ဟု ဆုိၾကပါသည္။ ဘုရားေလာင္းလည္း ႏုိင္ငံေရးုလုပ္ပါသည္။ ဓမၼႏွင့္အဓမၼ၊ အႏုိင္က်င့္သူႏွင့္ အႏုိင္က်င့္ ခံရသူ၊ ဖိႏွိပ္သူႏွင့္အဖိႏွိပ္ခံရသူ ဘက္ႏွစ္ဖက္တို႔တြင္ ဓမၼဘက္၊ အႏိုင္က်င့္ခံရသူမ်ားဘက္၊ အဖိႏွိပ္ခံရသူမ်ားဘက္မွ ရပ္ တည္ကာ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳ၍ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ေတာ္လွန္ရင္ဆုိင္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ား မ်ားစြာရွိပါ သည္။

ဘုရားလည္း ႏိုင္ငံေရးလုပ္ပါသည္။ ၀ိဋဋဴဘ၀တၳဳကို ၾကည့္ပါ။ ႏွစ္ျပည္ေထာင္မင္းတို႔ ျမစ္ေရေၾကာင့္ စစ္ခင္းမည့္အေရးကိုၾကည့္ပါ။ ရာ ေဇာ၀ါဒဇာတ္ကို ၾကည့္ပါ။ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါး ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္ကို ၾကည့္ပါ။ စရိယသုံးပါးတြင္ ဉာတတၳစရိယသည္ အမ်ဳိး သားႏုိင္ငံေရးျဖစ္ၿပီး၊ ေလာကတၳစရိယသည္ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရးထက္က်ယ္ျပန္႔သည့္ ျပည္သူ႔ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ပါသည္။

ႏုိင္ငံေရးလုပ္႐ုံနဲ႔ အာပတ္မသင့္ပါ။ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္းေထာင္ျခင္း၊ လိုင္စင္မဲ့ကားစီးျခင္း၊ အတုိးအပြားယူ၍ ေငြေခ်းျခင္း၊ အေနသနျဖင့္ လာဘ္ရေအာင္လုပ္ျခင္းတုိ႔လုိ ဘုရားတားျမစ္ထားသည့္လုပ္ငန္းမဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၊ ဆရာေတာ္ဦး၀ိစာရတို႔လို ရဟန္းသိကၡာ ရဟန္းက်င့္၀တ္ႏွင့္အညီ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ကိုင္က ဘုရားအလိုေတာ္က်မည္ျဖစ္ပါသည္။

ရဟန္းပ်ဳိသံဃာမ်ားအေနျဖင့္ ဓမၼဘက္မွရပ္တည္သည္ကိုလည္းေကာင္း၊ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူ႔ဘက္မွ ရပ္တည္သည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဒီမိုက ေရစီသေဘာထားအရ ကိုယ့္ဆႏၵႏွင့္ညီေသာ ပါတီေခါင္းေဆာင္ အဖဲြ႕အစည္းေခါင္းေဆာင္ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္္မဆုိ လြတ္လပ္စြာ ေထာက္ခံႀကိဳဆိုအားေပးသည္ကိုလည္းေကာင္း လြတ္လပ္စြာေဆာင္ရြက္ခြင့္ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ လြတ္လပ္စြာႏွင့္ စည္းကမ္းပ်က္စြာ၊ တက္ႂကြစြာႏွင့္ သ႐ုပ္ပ်က္စြာ ခဲြျခားတတ္ရပါမည္။

၀ီရသူလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာက္ခံအားေပးပါသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာက္ခံအားေပးေသာ စာသင္သံဃာမ်ား ေငြေၾကးအခက္အခဲေၾကာင့္ တက္ေရာက္ခြင့္မရမည္ကို မလိုလား၍ ဒိုင္နာကား (၁၄) စီးငွား၍ ႀကိဳပို႔စီစဥ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ေငြေလးသိန္းခန္႔ ကုန္က်ပါသည္။ စည္းကမ္းမပ်က္ေအာင္၊ ဆူပူမႈမျဖစ္ေအာင္ မစိုးရိမ္နာယကမ်ား၊ နာယကေလာင္းလ်ာမ်ားက ၾကပ္မတ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ မစိုးရိမ္သံဃာ နာမည္မပ်က္ခဲ့ပါ၊ အရွက္မရခဲ့ပါ။

ရဟန္းေတာ္မ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ေကာင္းဟု အခုိင္အမာယူဆထားေသာ မ်က္လုံးတစ္ဖက္ကန္းေနသည့္ ေဒ၀ဒတ္ဂုိဏ္းသားမ်ားလည္း ေျမာက္မ်ားစြာရွိေနသျဖင့္ ၎တုိ႔ေထာက္ကြက္မရေလေအာင္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာျပည့္၀ေသာႏုိင္ငံေရးကို ကုိယ္က်င့္သိကၡာျပည့္၀စြာ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။ ေရႊ၀ါေရာင္သံဃာေတာ္မ်ား ေရွ႕သြားရွိပါသည္။

အဓမၼကို ဓမၼျဖင့္၊ ေဒါသကို ေမတၱာျဖင့္၊ လက္နက္ကို ကေလာင္ျဖင့္ သတၱိရွိရွိ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ သိကၡာရွိရွိ ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏႊဲကာ အသက္ကိုစေတးသြားခဲ့ေသာ ဘ၀ကိုစေတးသြားခဲ့ေသာ၊ အမ်ဳိးဘာသာသာသနာအတြက္ ေသြးစက္ခ်၍ ေပးဆပ္သြားခဲ့ေသာ အရွင္ ေကာင္း အရွင္ျမတ္တို႔ကို ငဲ့ညႇာသင့္ပါသည္။

ရဟန္းေတာ္မ်ားအားလုံး ျပည္သူ႔အတြက္၊ အမွန္တရားအတြက္ အရွက္ႏွင့္သိကၡာကို မစြန္႔လႊတ္မူ၍ အသက္စြန္႔ကာ ေပးဆပ္ႏိုင္ပါေစ။

ယုံၾကည္ခ်က္ႏွင့္ အသက္ရွင္ပါ။
ခံယူခ်က္ႏွင့္ ရပ္တည္ပါ။
အသက္ေသြးႏွင့္ ေပးဆပ္ပါ။
သ႐ုပ္ပ်က္ႏိုင္ငံေရးကို အားမေပးပါ။

၀ီရသူ (မစိုးရိမ္)
ဘဒၵႏၱ၀ိစိတၱာဘိ၀ံသ
ဓမၼသဟာယေက်ာင္းနာယက
မစိုးရိမ္တုိက္သစ္
မဟာေအာင္ေျမၿမိဳ႕နယ္ - မႏၱေလး
e-mail.wirathu2012@gmail.com
ဖုန္း ၀၉-၂၀၀၄၀၁၃                                          http://moemaka.blogspot.com/2012/03/letter-to-moemaka_23.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FLZqAU+%28%E1%80%99%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%81+%E1%80%99%E1%80%AE%E1%80%92%E1%80%AE%E1%80%9A%E1%80%AC+-++MoeMaKa+News+%26amp%3B+Media%29

Read More

****ထာ၀ရ ကုသိုလ္(၆)မ်ိဳးႏွင့္ မေပးလွဴေကာင္းေသာ အလွဴ(၁၀)မ်ိဳး****

ထာ၀ရကုသိုလ္ (၆)မ်ိဳး

(၁) အာရာမေရာပ ဒါန = ပန္းဥယ်ာဥ္ သစ္သီးဥယ်ာဥ္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳး၍ လွဴဒါန္းျခင္း၊

(၂) ၀နေရာပါ ဒါန = အရိပ္ရပင္ စားသံုးပင္စေသာ သစ္ပင္ၾကီးငယ္တုိ႔ကို စိုက္ပ်ိဳး၍ လွဴဒါန္းျခင္း၊

(၃) ေသတုကာရက ဒါန = တံတားခင္း လမ္းေဖာက္၍ လွဴဒါန္းျခင္း၊

(၄) ပပါ ဒါန = ေရခ်မ္းစင္တည္၍ လွဴဒါန္းျခင္း၊

(၅) ဥဒပါန ဒါန = ေရတြင္းေရကန္ ေရေျမာင္းမ်ားတူး၍ လွဴဒါန္းျခင္း၊

(၆) ဥပႆယ ဒါန = ဇရပ္ တန္ေဆာင္ ဂူ ေက်ာင္း ျပာသာဒ္ နားေနရိပ္သာ ေဆးရုံ ေဆးခန္းစေသာ အေဆာက္အံုမ်ား ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းျခင္း။

ဤေျခာက္ပါးေသာ ထာ၀ရကုသိုလ္တုိ႔အနက္ အလွဴတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို လွဴဒါန္းေသာ အလွဴရွင္သည္ ေန႕ေရာညဥ္႕ပါ အခါခပ္သိမ္း အျမဲထာ၀ရ ကုသုိလ္တရားတုိးပြားေန၍ ကြယ္လြန္သည့္ေနာက္ နတ္ျပည္သို႔ လားေရာက္ရသည္။


မေပးလွဴေကာင္းသည့္ အလွဴ(၁၀)မ်ိဳး

(၁) မဇၨဒါန = ေသရည္အရက္ကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၂) သမဇၨဒါန = ဇာတ္ပြဲသဘင္ျဖင့္ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ျခင္း၊

(၃) ဣတၳိဒါန = ေမထုန္အလုိ႔ငွာ မိန္းမကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၄) ဥသဘဒါန = ႏြားမအေပါင္းတုိ႔၏ အလယ္၌ ႏြားလား ဥသဘကို လႊတ္ေပးျခင္း၊

(၅) စိတၱကမၼဒါန = ကိေလသာထၾကီေစတတ္ေသာ ရုပ္ပံု ပန္ခ်ီကားမ်ားကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၆) သတၳဒါန = လက္နက္ကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၇) ၀ိသဒါန = အဆိပ္ကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၈) သခၤလိကဒါန = သံေျခခ်င္းကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၉) ကုကၠဳဋသူကရဒါန = ၾကက္၊ ၀က္တို႔ကို ေပးလွဴျခင္း၊

(၁၀) တုလာကူဋ မာနကူဋဒါန = ခ်ိန္စဥ္းလဲ၊ ေတာင္းစဥ္းလဲ (ႏွစ္ဘက္မညီမွ်ေသာ ခ်ိန္ခြင္၊ တင္းမျပည့္ေသာေတာင္း) တုိ႔ိကို ေပးလွဴျခင္း၊

ဤ (၁၁)ပါးတုိ႔သည္ ေလာက၌ အလွဴစာရင္းမ၀င္ေသာ္လည္း အခ်ိဳေသာသူတို႔သည္ ေပးလွဴမိတတ္ၾက၏။ ေပးလွဴမိလွ်င္ အပါယ္ဒုဂၢတိဘ၀မ်ားသို႔ က်ေရာက္ေစႏုိင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအလွဴ (၁၀)မ်ိဳးတုိ႔ကို မေပးလွဴမိၾကရန္ အထူးသတိထားသင့္သည္။

ျပည္ေထာင္စု ၿမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္မ်ား စာအုပ္မွ ထုတ္ႏူတ္ေဖာ္ျပသည္။                                                                                                                

ေရႊျမန္မာဥယ်ာဥ္

---

Read More

****ဒါနထက္ သီလကျမတ္တယ္****

လွဴဒါန္းျခင္းက မြန္ျမတ္လွပါတယ္။ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္အတြက္ အက်ိဳးရွိသလုိ၊ လွဴသူမွာလည္း အက်ိဳးထပ္တူထပ္မွ် ရစျမဲပါ။ လူအခ်ိဳ႕ဟာ ေရွးက လွဴခဲ့လုိ႔ ယခုဘ၀ ခ်မ္းသာျပီး လွဴလုိ႔ရွိ၊ ရွိလုိ႔လွဴေနၾကျပန္ေတာ့ ဒါနတရား ဆက္ေနပါတယ္။ ဒါနမ်ိဳးေစ့ေတြ ပ်ိဳးျပီးရင္ ပ်ိဳးေနေတာ့တယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ ့မလွဴႏုိင္လုိ႔ မရွိ၊ မရွိျပန္ေတာ့ မလွဴ။ သည္လုိနဲ႕ ဒါနပန္းေတြ ညွိဳးေနရတယ္။

ဒါနဟာ အခုေရာ ေနာင္ေရာ အက်ိဳးေပးေတာ့ ဒါနမ်ိဳးေစ့ေတြ ၾကဲႏုိင္သမွ် ၾကဲထားႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါ။

တစ္ဘ၀ဆုိတာ ခဏေလးပါ။ ဘယ္မွာၾကာလုိ႔လဲ။ သံသရာၾကီးနဲ႕ ႏူိင္းစာလုိက္ရင္ တစ္ဘ၀ဟာ ေရပြတ္ပမာပဲ။ အဲသည္ေတာ့ တစ္ဘ၀ကိုသာ မစဥ္းစားၾကဘဲ၊ တစ္ဘ၀က႑ ေလာက္သာ ေတြးေတာလုပ္ကိုင္မူ မဟုတ္ဘဲ သံသရာကိုေမွ်ာ္ျပီး လုပ္ႏုိင္ၾကရင္ ပိုေကာင္းမယ္။

အဲသည္လုိဆုိေပမယ့္ အမွန္တကယ္မွာ သိပ္ေတာ့မလြယ္ဘူး။ တစ္ဘ၀ကလည္း စား၀တ္ေနေရးေတြနဲ႕ လံုးလည္လုိက္ေနတာ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏုိင္သမွ်ေတာ့ အဲသည္အေတြးကို ေခါင္းထဲ၊ အသိစိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားရမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလမွာ စဥ္းစားမိတယ္။ သံသရာၾကီးကိစၥကို ထားဦး၊ တစ္ဘ၀က တစ္လကိုေတာင္၊ တစ္ႏွစ္ကိုေတာင္ လုိအင္ဆႏၵေတြ လုိအပ္မူေတြနဲ႕ ခ်ာလည္လည္ေနလုိ႔ စိတ္ညစ္မိတယ္။ အဲသည္မွာ ေတြးစရာပါပဲ။ တစ္ႏွစ္၊ တစ္လ စား၀တ္ေနေရး ဒုကၡေတြ မရုန္းႏုိင္လုိ႔ သံသရာကို ေမ့ထားလုိက္မလား။ ေမ့ထားရင္ ပိုျပီးေတာ့ ဆုိးေပေတာ့မယ္။

အဲသည္ သံုးမ်ိဳးသံုးစားကေတာ့ -
- ဟိနသီလ
- မဇၥ်ိမသီလ
- ပဏိတသီလတုိ႔ပါပဲ။

သူမ်ားေတြ အျပစ္ေျပာတာ မခံခ်င္ဘူး။ ေ၀ဖန္ရူတ္ခ်မူကို မလုိလားဘဲ၊ ခ်ီးမြမ္းေထာမနာ ၾသဘာေပးမယ့္ ေက်ာ္ေစာထင္ရွား ေအာင္ျမင္မူေတြကိုလုိခ်င္လုိ႔ ေစာင့္ထိန္းႏုိင္ ေနထိုင္ႏုိင္ျပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သီလကို “ဟိနသီလ” လို႔ ေခၚတယ္။

ဒုတိယသီလျဖစ္တဲ့ “မဇၥ်ိမသီလ”ကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ကိုင္ ဖန္တီးလုိက္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမူရဲ႕ အက်ိဳးကို ကိုယ္ခံစားခ်င္လုိ႔ လုပ္တာ၊ ေစာင့္ထိန္းတာ၊ ေဆာက္တည္တာကပဲ။ (ကိုယ္ျပဳမူတဲ့ ေကာင္းမူအရ ကိုယ္ျပန္လည္ ခံစားခ်င္တဲ့ သေဘာပါ)။

အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ဒါနထက္ သီလျမတ္တဲ့ကိစၥပါပဲ။ ေတြးၾကည့္လုိက္ပါ။ ဒါနက ပိုက္ဆံမကုန္ဘူးလား။ ကုန္တယ္။ ပစၥည္းဥစၥာ မကုန္ဘူးလား။ ကုန္ပါတယ္။ အလွဴအတန္း မ်ားတာနဲ႕အမွ် မပင္ပန္းဘူးလား။ ပင္ပန္းပါတယ္။

သီလ က်ေတာ့ေရာ။ သီလ ပိုက္ဆံကုန္လား။ မကုန္ဘူး။ ပစၥည္းဥစၥာ ေလ်ာ့လား။ မေလ်ာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးရတာၾကေတာ့ ဘယ္ဟာက ၾကီးသလဲဆို ဒါနထက္ သီလက ၾကီးေနတယ္။ ဒါနထက္ သီလက ျမတ္ပါတယ္။

ဒါနထက္ သီလျမတ္တယ္ဆုိေတာ့ သီလဟာ ဒါနထက္ တန္ခိုးသတၱိရွိတယ္။ အက်ိဳးေပး ပိုမ်ားတယ္။

သီလရဲ႕အက်ိဳးေပးဟာ ရက္ရွည္လမ်ား ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလကို မဆုိပါနဲ႕ဦး၊ တစ္ခဏေဆာက္တည္တဲ့ သီလေတာင္မွ အက်ိဳးေက်းဇူးအလြန္ၾကီးမားစြာရတယ္။ အဲဒါကို သီလေဆာက္တည္ၾကည့္တဲ့အခါ ပိုသေဘာေပါက္ လက္ေတြ႕ခံစားရလိမ့္မယ္။

ဒါနျပဳရင္ ပထမဆံုး ဆရာေတာ္အသီးသီး သီလကို အရင္ခံခုိင္းတယ္ မဟုတ္လား။ သီလကို ေဆာက္တည္ေစတာ ျမင္ေတြ႕ၾကရတယ္။

သီလကို တစ္ေန႕၊ တစ္နာရီ၊ တစ္ခဏဆုိျပီး အထင္မေသးအပ္ဘူး။ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မလုပ္အပ္ဘူး။ ေလးေလးစားစားကို ေဆာက္တည္ရမယ္။

တစ္ေန႕၊ တစ္နာရီ၊ တစ္ခဏေလးေတြ ေဆာက္တည္ပါမ်ားလာရင္ သီလ ခုိင္လံုလာလိမ့္မယ္ေလ။ ၾကာေတာ့ မ်ားလာမယ္။

ဘာမဆုိ ဒါနျပဳရုံ၊ ဆုေတာင္းရုံနဲ႕ ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေလာကမွာ အရိယာေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနၾကမွာပါ။ အက်င့္သီလ မေကာင္းဘဲ၊ အက်င့္သီလ မက်င့္ဘဲ ဒါနေကာင္းမူျပဳ ဆုေတာင္းရုံနဲ႕ အရိယာသူေတာ္ေကာင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါနေတြ။ ဆုေတာင္းေတြထက္ အက်င့္ကာ အဓိက ျဖစ္တယ္။

စံကင္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက “ဒါနမူ၊ သီလမူ၊ ဘာ၀နာမူေတြဟာ သည္းခံႏုိင္လုိ႔ ျဖစ္ၾကတာပဲ။ ျခံဳျပီးေျပာရရင္ ဂဂၤါ ၀ါလု သဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူၾကတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြဟာ သည္းခံႏုိင္ လြန္းလုိ႔ ျဖစ္တာပဲ။ အ၀ီစီငရဲ အပါယ္ေလးဘံု က်ေနသူမ်ားဟာ သည္းခံျခင္း မရွိၾကလုိ႔ပဲ” လုိ႔ ဆုိမိန္႕ခဲ့ပါတယ္။

လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးက “ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတုိ႔ သီလကို အထူးသုတ္သင္ၾက၊ သတၱ၀ါအားလံုးကို ေမတၱာ ဘာ၀နာ ပြားၾကလုိ႔ ” မၾကာခဏ ၾသ၀ါဒ ေပးတတ္ေၾကာင္း ဓမၼစာေရး ဆရာတစ္ဦးေရးသားတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာ ေတြ႕ဖူး ဖတ္ဖူးခဲ့တယ္။

အဲသည္လုိ “သီလကို သုတ္သင္ၾကလုိ႔” မၾကာခဏ သတိေပး ၾသ၀ါဒစကား ေျပာၾကားတာေၾကာင့္ သီလရဲ႕ အခန္းက႑ာ အေတာ္ပဲ ၾကီးမားေၾကာင္း သိသာပါတယ္။

သီလဟာ ေလာကုတၱရာ ရတနာပါ။ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔အတြက္ ျပည့္စံုရန္ ေလာကုတၱရာ ရတနာေတြက သဒၶါ, သီလ, ဟီရိ, ၾသတၱပၸ, သုတ, စာဂနဲ႕ ပညာေတြပါပဲ။

ဆရာေတာ္အရွင္ၾသဒါတသီရိဘိ၀ံသက “အမ်ိဳးေကာင္းျဖစ္၍ ပစၥည္းေပါ၊ ပညာတတ္ပါေသာ္လည္း ကိုယ္က်င့္သီလ မေကာင္းသူကို မည္သူမွ် “လူေတာ္လူေကာင္း” အျဖစ္ မသတ္မွတ္ႏုိင္ပါ။ ပစၥည္းဥစၥာ မေပါမ်ားပါေသာ္လည္း ကိုယ္က်င့္သီလေကာင္းသူမ်ားဟာ လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ရန္ သီလပါရမီျဖည့္က်င့္ရမည္” လုိ႔ မိန္႕ဆုိပါတယ္။

မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသက “သာသနာဆုိတာ ဘုရားအဆံုးအမကို ေခၚတယ္။ ဘုရားအဆံုးအမဆုိတာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ သိကၡာသံုးပါးပဲ ရွိတယ္။ ကိုယ္သိမ္ေမြ႕ပါ၊ နူတ္ခ်ိဳသာပါ၊ စိတ္ေျဖာင့္မတ္ပါ။ ေလာကမွာ နာမည္ၾကီး ဥစၥာေပါတယ္ဆုိတာ အလကား။ ေသေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ သီလ, သမာဓိ, ပညာကိုပဲ အားကိုရမယ္” တဲ့။

ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သီလနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ အထူးဂရုစိုက္ဖုိ႔ မိန္႕ဆုိၾသ၀ါဒ ေပးၾကတယ္။

သီလဟာ လူရဲ႕အသက္ပဲ။ အသက္ဟာ သီလပဲ။

မရွိတာထက္ မသိတာဟာ ဘ၀မွာ ပိုခက္ေနတယ္။ မသိတာေတြထက္ အက်င့္သီလ မေကာင္းတာက ပိုခက္ျပန္ေရာ။

ျပီးေတာ့ မက်င့္တာထက္ မယံုၾကည္တာေတြက အခက္ဆံုးပဲ။ အခ်ိဳ႕က ဘာသာေရးကို သိပ္အေလးမထားၾကဘူး။

အမွတ္တမဲ့ေနသူေတြရဲ႕ စိတ္ဟာ အကုသိုလ္ဘက္ သြားေနတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးကလည္း ထုိသူ႔ဆီ အျမဲလုိက္ေနတာ မဟုတ္လား။ အကုသုိလ္ကံ အက်ိဳးေပးဆုိတာ အလြန္ေၾကာက္ဖုိ႕ ေကာင္းလွပါတယ္။

ဆင္းရဲတယ္၊ ခ်မ္းသာတယ္ဆုိတာ တရားသေဘာအရ တည္ျမဲေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲသည္မွာ ဆင္းရဲလုိ႔ ဆင္းရဲလုိ႔ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတရားကို မပြားႏုိင္ရင္ လူ႔ဘ၀ ရ, တာဟာ ရက်ိဳးနပ္မ်ာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်မ္းသာတာကို ခံစားရလုိ႔ ေလာကီအာရုံအမ်ိဳးမ်ိဳးကို လုိက္စားျပီးမုိးမျမင္၊ ေလမျမင္ ေအာက္ေျခလြတ္ေနျပန္ရင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာေတြ ပြားရေကာင္းမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့လည္း လူ႔ဘ၀ရက်ိဳး၊ လူျဖစ္ရက်ိဳး မနပ္ျပန္ဘူးေပါ့။

ဒါနထက္ သီလက ျမတ္တာေၾကာင့္ ေလာကမွာ မလွဴႏုိင္လုိ႔ အားမငယ္ပါနဲ႕။ မလွဴႏုိင္ေသးရင္ လွဴႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ မလွဴႏုိင္လွ်င္ အက်င့္သီလကို ပိုဂရုိစိုက္ ၾကရမယ္ေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မလွဴခ်င္ရင္ေနပါ၊ မခ်မ္းသာလည္းေနပါ။ အက်င့္သီေတာ့ မပ်က္ပါေစနဲ႕၊ အက်င့္သီလေတာ့ ခ်မ္းသာပါၾကပါေစ။                http://goldenmyanmarparadise.ning.com

Read More