က်ေနာ္ဘေလာေလးကုိယ္သတင္းေတြလာေရာက္ဖတ္႐ႈအားေပးၾကတဲ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

15 Nov 2012

အိႏိၵယက လက္ေဆာင္ ေကာင္းေကာင္း ယူခဲ့ပါ



 အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဂႏၶီေလဆိပ္သို႔ ဆုိက္ေရာက္လာသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ဓာတ္ပံု- ဇာနည္မာန္/ ဧရာ၀တီ)
နို၀င္ဘာ ၁၃ရက္ (အဂၤါေန႔) မွာအိႏိၵၵယေျမေပၚေျခခ်ခဲ့ တာေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ အတိတ္ ေကာင္း နမိတ္ေကာင္းနဲ႔ လာျခင္းေကာင္းတဲ႔ခရီးလို႔ ဆိုရမယ္။ 

ႏွလံုး၊ လက္ရုန္းနဲ႔ယွဥ္ျပိဳင္ဘက္ ရာ၀ဏကိုေအာင္ပဲြခံျပီးသီဟိုရ္ကြ်န္းကအျပန္ ရာမနဲ႔လကၡဏာ ညီေနာင္တို႔ သီတာေဒ၀ီနဲ႔ အတူျပည္ေတာ္အ၀င္မွာ၊ တိုင္းသူျပည္သားေတြက နံ႔သာဆီမီးေတြထြန္းညွိ ၾကိဳဆိုတဲ႔ အိႏိၵယရဲ႕ ဒီ၀ါလီမီးထြန္းပဲြေတာ္ေန႔နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အဲဒီေန႔ဟာအိႏိၵယျပည္သူေတြအဖို႔၊ ရန္အေပါင္းနဲ႔မေကာင္းမႈ အစုစုကိုေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားနိုင္တဲ့ အတိတ္နမိတ္လည္းျဖစ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ခရီးစဥ္ဟာ ငယ္ငယ္က ပညာနို႔ရည္စို႔ခဲ႔တဲ့ ေနရာေဟာင္းကို အနွစ္ (၄၀) ေက်ာ္ၾကာျပီးမွ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ ခါင္းေဆာင္အျဖစ္ေရာ၊ ကမာၻ႔ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္အေနနဲ႔ေရာ၊ ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္း တေယာက္အေနနဲ႔ေရာ ထပ္မံေျခဦး လွည္႔ခြင္႔ၾကံုရတာပါ။ 

ဒါဟာလြန္ခဲ႔တဲ့ နွစ္၂၀ ေက်ာ္လံုးလံုး သူ႔ အေပၚအညိႈးၾကီးခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးၾကီး ကို ေကာေဇာ နီခင္း ၾကိဳဆိုခဲ့ရတဲ့ ခရီးစဥ္နဲ႔ အနွစ္သာရနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ေလးကဲြျပားမယ္ထင္ပါတယ္။ 

က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း၂၆၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အိႏိၵယထံက တန္ဘိုး မျဖတ္နိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ကိုရရိွခဲ့တယ္။ တဖုႆ နဲ႔ဘလႅိကကုန္သည္ ညီေနာင္၊ ေဂါတမၼဗုဒၶထံက အလႈဴခံခဲ့တဲ့ ဆံေတာ္ ၈ ဆူ ဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြ အဖို႔ အိႏိၵယဆီကရလိုက္တဲ့ (သမိုင္းအရ၊ဘာသာေရးအရ၊ ၀ါဒ အေတြး အေခၚ အရ) မ်ိဳးဆက္အလိုက္ တန္ဘိုးမျဖတ္နိုင္တဲ့ ေပ်ာက္လည္း မေပ်ာက္ပ်က္နိုင္တဲ့ ဧရာမ လက္ေဆာင္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။

ဒီကေန႔ ေရြေရာင္၀င္း၀င္း ေရႊတိဂံုရဲ႕ သမိုင္းအစဟာ… အိႏိၵယ-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးနိဒါန္းကိုို လွလွပပ 
ေဖာ္ညႊန္းေနပါတယ္။

ျမန္မာ့ သမိုင္းအစလို႔ ေျပာရမယ့္ ပုဂံေခတ္ (၁၁ ရာစု) စာေပအကၡရာနဲ႔ အနုပညာသာမက ေလာကဓာတ္ ပညာအေတာ္မ်ားမ်ား အိႏိၵယကရခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြပါ။

အေနာက္ဘဂၤလား ျပည္နယ္အပါအ၀င္၊ အိႏိၵယေတာင္ပိုင္း၊ ၾသရိႆျပည္နယ္ (Orissa)၊ တမီလ္နာဒူး 
ျပည္နယ္၊ အင္န္ဒရာပရာဒါခ်္စတဲ့ ဘဂၤလား ပင္လယ္ကမ္းေျမွာင္ေဒသေတြဟာ ရာစုနွစ္ေပါင္းျမားစြာ ကတည္းက ျမန္မာနဲ႔ေရလမ္း ကုန္သြယ္ေရးအရ ဆက္ဆံမႈေတြ ရိွခဲ႔ပါတယ္။

ကုန္းေဘာင္ေခတ္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္နဲ႔ ျမန္မာ့ ေနာက္ဆံုးမင္းဆက္ သီေပါဘုရင္ အထိ အိႏိၵယနိုင္ငံ၊ ဗုဒၶဂါယာကို သံတမန္နဲ႔ မင္းမႈထမ္းေတြ ေစလြတ္ျပီး အလွဴအတန္းနဲ႔ သာသနာအေရးကိစၥေတြ မျပတ္ခဲ႔ပါဘူး။

ဒီေန႔အထိ ဗုဒၶဂါယာမွာ မင္းတုန္းမင္းေက်ာက္စာတိုင္နဲ႔ ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းမႈ မရိွတဲ႔သိမ္၊ ဇရပ္ပ်က္ေတြျမင္နိုင္ပါတယ္။ ျဗိတိသွ် ကိုလိုနီေခတ္ တေလွ်ာက္လံုး အိႏိၵယနဲ႔ျမန္မာ နွစ္ျပည့္တျပည္ေနခဲ့ ရတယ္။

ေျမလြတ္ေျမရိုင္း ေတြ တူးဆြျပီးေျမယာသစ္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ အိႏိၵယနိုင္ငံ၊ ဘီဟာျပည္နယ္၊ အေနာက္ ဘဂၤလား ျပည္နယ္က အင္ဒီယန္းေတြေထာင္နဲ႔ ခ်ီျပီးျမန္မာျပည္ကို ေရာက္လာခဲ႔တယ္။

ဒီကေန႔အထိ ပဲခူးတိုင္းျဖဴးျမိဳ႔နယ္၊ ေက်ာက္တံခါးျမိဳနယ္၊ ေညာင္ေလးပင္နဲ႔ ေတာင္ငူခရိုင္ အတြင္း အင္ဒီယန္း လူမ်ိဳးေတြ စုစည္းေနထိုင္တဲ့ ေက်းလက္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား (အိႏိၵယနာမည္ေတြနဲ႔) ရိွေနပါတယ္။ 

ေရွးမွီေနာက္မွီလူၾကီးေတြေျပာလို႔ မွတ္မိေနတာတခုရိွပါတယ္။ အိႏိၵယက မဟာရာဂ်ာ (သာဂီႏြယ္၀င္ သူေဌး) တေယာက္ အခုျဖဴးျမိဳ႕နယ္ ေဇယ်၀တီ သၾကားစက္ေထာင္ဖို႔ စက္ရံုအလုပ္သမားနဲ႔ ၊ၾကံေတာင္သူ လယ္သမားေတြလိုတာေၾကာင္း ဘီဟာျပည္နယ္မွာ အိႏိၵယသားေတြကို စီစစ္ေခၚယူပါတယ္။

အလုပ္သမားေရြးပံုက ဆန္းတယ္။ အလုပ္သမားေရြးခ်ယ္သူက တန္းစီေနတဲ့ အလုပ္သမားေတြကို၊ လက္ေခ်ာင္း ၄ ေခ်ာင္း ေထာင္ျပျပီး “ဒါဘယ္နွစ္ေခ်ာင္းလဲ”လုိ႔ ေမးသတဲ့။ တန္းစီေနသူေတြက ၄ ေခ်ာင္းလို႔ အမွန္အတိုင္းေျဖနိုင္ရင္ သူ႔ ကို ဗမာျပည္ေခၚမသြားေတာ့ဘူး။

ဒီေကာင္..စာနည္းနည္းတတ္တယ္ ဆိုျပီးခ်န္ထားခဲ႔သတဲ့။ ေခတ္အေျခအေနက အဲဒီလို။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္က ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ရံုးအမႈထမ္း၊ ဆက္သြယ္ေရးအရာရိွေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အိႏိၵယ တိုင္းသား ပညာတတ္ေတြျဖစ္ၾကတယ္။ 

ျမန္မာျပည္က ပညာတတ္ေၾကးရတတ္ေတြဟာ အိႏိၵယနိုင္ငံ၊ ကလကၠတၱားတကၠသိုလ္မွာ သြားေရာက္ ပညာသင္ရပါတယ္။ 

၀ံသာနုေခတ္တေလ်ာက္လံုး အိႏိၵယလြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ႔တဲ့ တိလပ္၊ မဟတၱမဂႏီၶတို႔လို အမ်ိဳးသားေရး ၀ါဒီေတြဆီက နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရကို အံတုတိုက္ပဲြ၀င္တဲ႔ နည္းဗ်ဴဟာေတြရခဲ႔တယ္။

အဂၤလိပ္နာမည္ပါလို႔ လိပ္ခံြဘီးေတြ ခ်ိဳးဖ်က္ဆႏၵျပတာ၊ ရိုးရာျဖစ္အားေပးတဲ႔ ဖ်င္ပင္နီယဥ္ေက်းမႈဟာ အိႏိၵယ ကြန္ဂရက္ပါတီရဲ႕ ၀ံသာနုတိုက္ပဲြ ဂယက္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ 

အိႏိၵယကြန္ဂရက္ေခါင္းေဆာင္ ဂ်၀ါဟာလာေနရူးကိုယ္တိုင္ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုနုတို႔လို လူငယ္ေတြကို တခ်ိန္မွာ အာရွေခါင္းေဆာင္ေတြ အထိရည္မွန္းခ်က္ထားျပီး စိတ္ပိုင္းရုပ္ပိုင္းအားေပးျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။

နယ္ခ်ဲ႕လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပဲြအတြက္ အားေပးေထာက္ပံ႔ခဲ့တယ္။ ခ်မ္းစိမ္႔လြန္းတဲ႔လန္ဒန္ကို သြားျပီး လြတ္လပ္ေရးအၾကိဳ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္မယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအတြက္ ဂ်၀ါဟာလာ ေနရူးရဲ႕ ခန္႔ျငားထည္၀ါတဲ့ ကုပ္အက်ီၤရွည္ၾကီးဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဖခင္အတြက္ အေကာင္းဆံုး သမိုင္း၀င္ လက္ေဆာင္တခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ ကုတ္အက်ီၾကီးနဲ႔ ရိုက္ထားတဲ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ခန္႔ျငားထည္၀ါတဲ့ ဓာတ္ပံုေနာက္ကြယ္မွာ တရံတခါက ၂ နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြရဲ႕ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ရင္းနွီးမႈ အေငြ႔အသက္ ေတြ ရိွေနပါတယ္။ 

လြတ္လပ္ေရးရျပီးစ ေရာင္စံုသူပုန္ေတြ ထျပီး တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနခ်ိန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဦးနု အတြက္ အိႏိၵယ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေနရူးရဲ႕ လက္နက္ခဲယမ္း မီးေက်ာက္လက္ေဆာင္ဟာ အင္းစိန္ အစိုးရ အဆင့္ ေရာက္ေနတဲ့ ဘ၀ကေနကယ္တင္ေပးခဲ႔တယ္။

မိတ္ေဆြစစ္ေတြအျဖစ္ သမိုင္းအစဥ္လာေကာင္းေတြ ရိွခဲ့တဲ့ အိမ္နီးခ်င္း၂ ႏုိင္ငံ ဆက္ဆံေရးဟာလြန္ခဲ႔တဲ႔ ရာစုနွစ္ တ၀က္ေလာက္မွာေတာ့ အဖုအထစ္၊ အေကာက္အေကြ႕ေတြနဲ႔ အရုပ္ဆိုးခဲ႔ပါတယ္။

၁၉၆၂ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းခဲ႔ျပီးေနာက္ ျပည္သူပိုင္သိမ္းရာမွာ အိႏိၵယအႏြယ္၀င္ေတြကို ကံဆိုး မိုးေမွာင္က်ေစခဲ႔တယ္။

အိႏိၵယေခါင္းေဆာင္ၾကီးေနရူးရဲ႕ သမီး အင္ဒရာဂႏီၵ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က အိႏိၵယ အႏြယ္ေတြရဲ႕ ေမတၱာရပ္ခံမႈနဲ႔ အိႏိၵယကိုဒုကၡသည္ ျပန္လည္ေခၚယူေရး အစီအမံနဲ႔သေဘာၤၾကီးေတြေစလြတ္ျပီး စရိတ္ခံျပန္ေခၚခဲ႔တယ္။

၁၉၆၄ ေလာက္က ပဲခူးတိုင္းက အိႏိၵယအႏြယ္ေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီျပီး အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သံေသတၱာေတြ၊ ထင္းရူးေသတၱာေတြ အထုတ္အပိုးေတြ ထမ္းျပီးအိႏိၵယျပန္ၾကတာ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကျမင္ခဲ႔တယ္။

ရန္ကုန္က အထူးေျပးဆဲြေပးတဲ႔ ေလာ္ကယ္ မီးရထားေပၚမွာ ငပိသိတ္၊ ငခ်ဥ္သိတ္ ျပဴတင္း၀မွာ တိုးလို႔ တဲြေလာင္း၊ ရထားေခါင္မိုးေပၚပါ မက်န္ၾကပ္ညွပ္ လိုက္ပါသြားတဲ့ အိႏိၵယတိုင္းသားေတြရဲ႕ ျမင္ကြင္းကို မေမ့ေသးပါဖူး။

ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းကေန“မိုဟန္မဒီ”ဆိုတဲ႔ သေဘာၤၾကီးနဲ႔ နယ္ေျမသစ္ကို အေျခခ်မယ့္ အိႏိၵယလူမ်ိဳးေတြကို သယ္ေဆာင္ျပီး နယူးေဒလီ၊ မဒရပ္စ္၊ ဘံုေဘ၊ ကလကတၱားအရပ္မွာ ဘားမားကိုလိုနီဆိုၿပီး ကြက္သစ္ေတြ 
ေပးခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ ၁၉၉၁ မွာ နယူးေဒလီ ေရာက္ေတာ့ ဂ်နတ္ပူရီဆိုတဲ႔ ေဒလီ အေနာက္ပိုင္း ရပ္ကြက္မွာ ျမန္မာျပည္ဘြား အိႏိၵယေတြနဲ႔ျပန္ဆံုခဲ႔တယ္။

ဟိႏၵဴစကား မတတ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ကို အိမ္ငွားေပး၊ ေစ်း၀ယ္ေပး၊ ဟင္းခ်က္ေပး၊ အ၀တ္အစားေတြ၊ ပရိေဘာဂေတြကအစ လာေရာက္ေပးကမ္းၾကတယ္။

သူတို႔ဟာ ျမန္မာျပည္ကို မေမ့ၾကဘူး။ ဒီမိုကေရစီရရင္ ငါတို႔ဗမာျပည္ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ ေမ်ာ္လင္႔ခ်က္ ေတြ ေတာင္ ရိွေနေသးတယ္။ ရန္ကုန္က အမၾကီးတေယာက္ဆို “က်မတို႔ကို ဗမာျပည္မွာက်ေတာ့ ကုလား၊ ကုလားလို႔ ေခၚတယ္၊ ဒီကုလားျပည္ေရာက္ေတာ့လည္း ဗမာေတြ၊ ဗမာေတြဆိုျပီးေခၚျပန္တယ္၊ က်မတို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘာလူမ်ိဳးမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး”လို႔ ေျပာတာသတိရတယ္။ 

အသက္ ၇၀ ေလာက္ရိွတဲ႔ အဖြားအို တေယာက္ဟာၾကိဳးကုတင္ေလးမွာ မနက္တိုင္းေလ်ာင္းျပီး ေနပူစာ လႈံတာကို က်ေနာ္တို႕ေန႕တိုင္းေတြ႔တယ္၊ေတြ႔တိုင္းလည္း၊ “ေဟ႕ေကာင္ေလးေတြ.. မင္းတို႕ဗမာျပည္ မျပန္ေသးဘူးလား..ျပန္ရင္ ငါ႔ကိုေျပာေနာ္..ငါလည္း လိုက္မယ္”လို႕ေျပာေလ႔ရိွတယ္။

က်ေနာ္တို႔ကလည္း“ျပန္မွာသိတ္မၾကာဖူး”“ျပန္ေတာ့မွာ သိပ္ မၾကာေတာ့ဖူး”လို႔ အျမဲေျဖေနက်။ အခုေတာ့ အဲဒီ အဖြားၾကီးကိုလည္း မေတြ႔ရေတာ့ဖူး၊ က်ေနာ္တို႕လည္း အိမ္မျပန္နိုင္ေသးဖူး။

ျမန္မာျပည္ျပန္ အိႏိၵယလူမ်ိဳးေတြထံ ကေႏြးေထြးတဲ႔ ေမတၱာနဲ႔ေနဖို႕၊ စားဘို႕၊ ၀တ္ဖို႕လက္ေဆာင္ေတြ ရခဲ႔ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ခုထိဘာမွ ေက်းဇူးမတု႔ံျပန္နိုင္ေသးပါဖူး။ 

၁၉၈၈ ဟာ အိႏိၵယနဲ႔ ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး သမိုင္းအစဥ္အလာေကာင္းေတြကို အစျပဳစိန္ေခၚမႈဘဲ လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ေနာက္ပိုင္း အိႏိၵယအစိုးရ (ဘီေဂ်ပီပါတီ)ရဲ႕ အၾကံေပးပညာရွင္ေတြထဲက တဦးလည္းျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာ အိုင္ပီဆင္းန္ဟာ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းကာလက ရန္ကုန္အေျခစိုက္ အိႏၵိယသံအမတ္ၾကီး တာ၀န္ယူခဲ႔သူပါ။

သူကိုယ္တိုင္ စစ္တပ္ရဲ႕ ပစ္ခတ္မႈေတြေၾကာင့္ ဆႏၵျပေက်ာင္းသားေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြ ထိမွန္ေသဆံုး ခဲ႔တာ မ်က္ျမင္ေတြ႔ခဲ႔သူမို႔ သံအမတ္အျဖစ္ကေန အျငိမ္းစားယူျပီးေနာက္ပိုင္း နယူးေဒလီမွာျပဳလုပ္ေလ႔ရိွတဲ့ ျမန္မာ့အေရးဆိုင္ရာ နွီးေနွာဖလွယ္ပဲြေတြ မွာ “ျမန္မာ႔ဒီမိုကေရစီေရးဟာ တေန႔ေအာင္ပဲြခံမွာျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာေတြဟာ ဗုဒၶ၀ါဒီေတြပီပီ တရားဓမၼနဲ႔ညီတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ကို တန္ဘိုးထား တယ္၊ျပည္သူ အားလံုးဟာ ဒီမိုကေရစီကို လိုလားတယ္၊ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တေယာက္ လည္း ရိွေနတယ္၊ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ျပည္သူေတြ ဆံုစည္းက်တဲ့ ေန႔ ဟာေအာင္ပဲြဘဲျဖစ္တယ္” လို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်ဖူးတယ္။

၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးအစမွာ ဂ်၀ါဟာလာေနရူးရဲ႕ ေျမး ရာဂ်စ္ဂႏီၵ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေန တယ္။ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈကို အိႏိၵယက ေထာက္ခံ အားေပးသြားမယ္လို႔ ပထမဆံုး နိုင္ငံတကာကို လူသိရွင္ၾကားေၾကျငာခဲ႔တယ္။

ျမန္မာ ဒုကၡသည္ေတြကို ၾကိဳဆို လက္ခံခဲ႔တယ္။ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာ အေျခစိုက္တဲ့ အမ်ိဳးသား ညြန္႔ေပါင္း အစိုးရ အပါအ၀င္ ဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္တပ္ေပါင္းစုအဖဲြ႕ (DAB)ကို ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ ကူညီတယ္။ 

နယူးေဒလီ အေျခစိုက္ေအာလ္အင္ဒီးယား ေရဒီယို ကေနျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ ေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္အသံလႊင္႔လာတယ္။

ဒါေပမယ့္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ရာဂ်စ္ဂႏီၵ လုပ္ၾကံခံရျပီး ေနာက္ပိုင္းက စလို႔ ၁၉၉၃ ေလာက္မွာ အိႏိၵယက ျမန္မာအေပၚထားတဲ့ နိုင္ငံျခားေရးမူ ၀ါဒကိုျပန္လည္ သံုးသပ္လာပါတယ္။ 

ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ေတြ ရုပ္သိမ္းသြားျပီလား လို႔ ေမးခြန္း ထုတ္ရမယ့့္ ကာလေတြ နိဒါန္းစလာပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီနွစ္ပိုင္းေတြမွာ ျပည္တြင္းမွာ စစ္အစိုးရက အတိုက္အခံ မွန္သမွ် ေခါင္း မေထာင္ နိုင္ေအာင္ ဦးခ်ိဳးေနခ်ိန္ျဖစ္သလို၊ ျမန္မာ စစ္အစိုးရကို ဒါဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔ဘို႔၊ အေရးယူဘို႔ က်ယ္ က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေအာ္တာက အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပ အစိုးရေတြသာ ျဖစ္ျပီး တရုတ္နဲ႔ အာဆီယံက ျမန္မာနဲ႔ ေပါင္းျပီး စီးပြားေရး အျမတ္ထုတ္ေနခဲ႔ပါတယ္။

အိႏိၵယ အေနအထားျပန္ၾကည္႔ေတာ့.. ဘီစီ ၂၀၀ ေက်ာ္ ဗုဒၶၾသဇာ အားေကာင္းေနစဥ္ အိႏိၵယဟာ အေရွ႕ ေတာင္ အာရွ တခုလံုးမွာ ဂုဏ္သိကၡာ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ရိွခဲ႔ပါတယ္။

ဒုတိယ ကမၻာစစ္ အျပီးစစ္ေအးေခတ္ကာလ တေလ်ာက္လံုး ဆိုဗီယက္ ရုရွားနဲ႔ မ်က္နွာမူ အားယူျပီး 
ေတာင္ အာရွအတြင္း ၾသဇာတည္ေဆာက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ ယူနီယံၾကီးျပိဳကဲြျပီးေနာက္ သူနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ပါကစၥတန္၊ဘဂၤလားေဒခ်္႕၊ သီရိလကၤာနိုင္ငံေတြ မွာျပည္တြင္းေရး မတည္ျငိမ္သလို၊ မိမိ(အိႏိၵယ)နဲ႔လည္း ဆက္ဆံေရးေကာင္း လွတာမဟုတ္။ 

ဒီၾကားထဲ ျမန္မာနဲ႔ ကပ္ေနတဲ႔အိႏိၵယ အေရွ႔ေျမာက္ျပည္နယ္ေတြ (နာဂလင္႔၊မဏိပူရ၊အာသံ၊ၾတီပူရ) မွာလည္းျပည္နယ္ ခဲြထြက္ေရး လႈပ္ရွားသူေတြရန္က ၾကီးမားေနတာေၾကာင့္ ျမန္မာကို ေနာက္ထပ္ရန္သူ အသစ္အျဖစ္ ထပ္မေမြးလိုဘူးဆိုတဲ႔အေတြးအေခၚမ်ိဳးရိွေနပါတယ္။

စီးပြားေရးအရၾကည္႔မယ္ဆိုရင္လည္း ျပိဳင္ဘက္ အင္အားၾကီး တရုတ္က ျမန္မာအပါအ၀င္ အေရွ႕ ေတာင္ အာရွ တခုလံုးမွာၾသဇာလႊမ္းေနျပီးျဖစ္ေနတယ္။ ၁၉၉၄ခုနွစ္အိႏိၵယရဲ႕ အေရွ႔ေမ်ာ္မူ၀ါဒ (Look East Policy) ခ်မွတ္ခ်ိန္ အိႏိၵယ ရဲဟ တရုတ္ ထက္ေျခလွမ္းေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ေနပါျပီ။ အေရွ႕ ေတာင္အာရွကို ဆက္သြယ္ဖို႕ျမန္မာဟာတခါးေပါက္ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီအတြက္ အိႏိၵယကမိုးေရး၊ တမူး၊ ကေလး၀ခ်စ္ၾကည္ေရး လမ္းမၾကီးေဖာက္လုပ္ေပးရသလို အေရွ႔ေတာင္ အာရွ ကုန္းလမ္းေၾကာင္းအတြက္၊ အိႏိၵယ၊ ျမန္မာ၊ ထိုင္း ၃ နိုင္ငံ ခ်စ္ၾကည္ေရးလမ္း ကို ၂၀၁၆ မွာ အျပီးသပ္ေဖာက္ဖို႔ လ်ာထားပါတယ္။

တဖက္မွာလည္း အာဏာရစစ္အစိုးရနဲ႔ အဆင္ေျပသလို ဆက္ဆံေနရေတာ့ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီေရး အေပၚ ပ်က္ကြက္လာပါတယ္။

အိႏိၵယမွာ ခိုလံႈေနထိုင္ေနတဲ့ ျမန္မာ့့ ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားသူေတြကို သာမန္ဒုကၡသည္ အဆင္႔လို ဆက္ဆံျပီး အစိုးရတရပ္ အေနနဲ႔ အားေပး ကူညီမႈ မရိွခဲ႔ပါဘူး။ လြန္ခဲ႔တဲ့ ၁၉၈၈ ကတည္းက အိႏိၵယ အစိုးရရဲ႕ နိုင္ငံေရး အေထာက္အပံ႔ကို ေမ်ာ္လင္႔ျပီး နယူးေဒလီမွာ ေနထိုင္လႈပ္ရွားေနတဲ႔ ABSDF ေက်ာင္း သားတပ္မေတာ္ (အေနာက္ဖက္ေဒသ) နိုင္ငံျခားေရး တာ၀န္ခံ ကိုဇင္နိုင္က

“ ျမန္မာေတြက အိႏိၵယကို မေကာင္းျမင္တဲ႔ ပံုရိပ္မ်ိဳးမရိွေပမယ့္ ထပ္ျပီးေကာင္းမလာတာကိုေတာ့ သိသြားခဲ့တယ္။ ျပည္သူေတြဘက္က မကူတာနဲ႔ဖိနွိပ္တဲ့ အစိုးရဘက္ ယိမ္းသြားျပီလို႔ ျမင္သြားခဲ႔ တယ္။

ျမန္မာျပည္သူေတြ ကိုယ္တိုင္လည္းအ ထင္မၾကီးေတာ႔ဖူးး၊ ဒါဟာ အိႏိၵယအတြက္ သိပ္ကာင္းမယ့္ နမိတ္ ေတာ့ မဟုတ္ဖူး ဒီအတြက္ အိႏိၵယက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခရီးစဥ္မွာ တခုခုျပန္ေပးဆပ္ဖို႕ စဥ္းစား ရေတာ့မယ္”လို႔ ဆိုတယ္။

တကယ္ေတာ့ အိႏိၵယဟာျမန္မာျပည္သူေတြ တကယ္တမ္းလိုအပ္ခဲ႔တဲ႔ အကူအညီေတြကို လိုက္ေလ်ာ ညီေထြေအာင္ မေပးနိုင္ခဲ႔ပါဖူး။ 

၈၈ ေနာက္ပိုင္း ထင္သာျမင္သာတဲ့ အေျပာင္းအလဲမ်ိဳးရိွတဲ႔ လက္ေဆာင္ေကာင္းေလး ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္မေပးနိုင္ခဲ႔ပါဖူး။ တခါတံုးက ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဆက္ဆံေရးေတြ ရာဇ၀င္ထဲ ခ်န္ရစ္ခဲ႔ေလျပီလို႔ပဲ ေျပာရေတာ႔မွာပါ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ခရီးစဥ္မတိုင္မီ အိႏိၵယအေျခစိုက္The Hindu သတင္းစာရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးတခုမွာ “၂ နိုင္ငံ အၾကား ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ တရား၀င္ ဆက္ဆံေရးေတြက ဒီမိုကေရစီ ဖံြ႔ျဖိဳးေရးကို ေခ်ာေမြ႔ေစလိမ္႔မယ္၊ နိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးမွာ အိႏိၵယဟာအစိုးရနဲ ႔အတိုက္အခံေတြၾကား၊ ျပႆနာေတြ တခါတရံရိွေနလိမ္႕မယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီ အစျပဳ တည္ေထာင္ေနျပီမို႔ တင္းမာတဲ့ ျပႆနာေတြကိုေလ်ာ့ပါးေစဖို႔ နွစ္ဘက္စလံုးက တစိတ္တ၀မ္းထဲထားဆံုးျဖတ္ေဆာင္ရြက္ မယ္႔ဆႏၵရိွရမွာျဖစ္တယ္”လို႕ေျပာသြားတယ္။ 

ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရး ရင္းနွီးျမႈပ္နွံမယ္ဆိုရင္ မွန္ကန္၊ေျဖာင္႔မတ္မႈရိွဖို႔ လိုအပ္သလို လမ္းေၾကာင္းမွန္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ ရင္းနွီးျမႈပ္နွံဖို႔ လိုတယ္လို႔လဲ သတိေပးသြားတယ္။

ၿပီးေတာ့“သိတ္ျပီး အေကာင္းျမင္လြန္ကဲတာ မျဖစ္ဘို႕လိုတယ္၊ တခ်ိန္ထဲမွာ လိုအပ္တာေတြကို တိုက္တြန္း အားေပးေနဖုိ႔လည္းလိုတယ္၊ အေကာင္းျမင္လြန္းရင္ အမွားေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈသလိုျဖစ္တတ္တယ္၊ မမွန္ မကန္တာေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္မယ္ဆိုလည္း အမွားေတြကေန အဆိုးေတြျဖစ္လာနိုင္တယ္၊ မွားျပီးရင္းမွားသြားမယ္။ က်မကေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ တခါတေလေတာ့လည္း ေခါင္းမာရမယ္။ မလုပ္ ထိုက္ မလုပ္အပ္တာနဲ႔ပတ္သက္ျပီးေတာ့ေျပာသင္႔ေျပာရမယ္”လို႔ အိႏိၵယကျမန္မာအေပၚ ရပ္တည္ေစ လိုတဲ့ သေဘာထားကိုရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာခဲ႔တယ္။

 “အစိုးရဆိုတာ တဆက္ျပီးတဆက္ေျပာင္းသြားမွာပဲ၊ ျပည္သူေတြက ဆက္လက္ တည္ရိွေနမွာျဖစ္တယ္။ ႀကိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ အိမ္နီးခ်င္းဆိုတာ ထာ၀ရရိွေနမွာပဲ” လို႔ အစိုးရခ်င္း ဆက္ဆံေရးထက္ ျပည္သူျပည္သူခ်င္း ဆက္ဆံေရးကသာ အေျခခိုင္တာကိုေထာက္ျပခဲ႔တယ္။

အိႏိၵယ-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး သမိုင္းတေလ်ာက္လံုးဟာ မိသားစုလို စိတ္ေစတနာကို အေျခခံျပီးလြတ္လပ္မႈ၊ ခ်စ္ၾကည္ရင္းနွီးမႈကို ျပည္သူေတြေပၚမွာ အေျခခံ တည္ေဆာက္သြားတာပဲ ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္။

နွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ ဆက္ဆံေရးၾကဲခဲ႔တဲ႔ အိႏိၵယထံကေန ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တေယာက္ သူတို႔ အတြက္ လက္ေတြ႔က်တဲ႔ လက္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းေလး ပါလာလိမ္႔မယ္ လို႔ ျပည္သူေတြက ေမွ်ာ္လင္႔ေနပါတယ္။ 



0 comments:

Post a Comment